Löngu komin heim til Íslands

Ég er flutt!

2007-07-18T09:35:00.000-07:00

Nú er ég búin að gefast upp á þessari síðu og komin á blogcentral.is. Nýja slóðin er http://www.blogcentral.is/jullasvakagella

Ég mundi aðgangsorðið inn á bloggsíðuna!

2007-07-14T19:47:00.000-07:00

Eftir að hafa tekið samviskusamlega nýfundnar minnistöflur mínar síðustu daga hefur mér tekist að rifja upp aðgangsorð mitt að þessari bloggsíðu. Að því tilefni ákvað ég að láta ljós mitt skína á ný og láta þessa síðu ganga í endurnýjaða lífdaga. Minnistöflurnar góðu fann ég reyndar fyrir tilviljun í lyfjaskúffu minni fyrir hálfum mánuði, þær hafði ég víst keypt fyrir síðustu jólapróf en alveg steingleymt að taka þær......En árangurinn lét ekki á sér standa að þessu sinni, þetta eru fosfórtöflur og nú geng ég um eins og sjálflýsandi kyndill í myrkrinu og man alveg hreint ótrúlegustu hluti. Sem dæmi um hið snarbætta minni mitt má nefna að ég hef ekki gleymt bílnum mínum neinstaðar í meira en hálfan mánuð og man skyndilega nöfnin á öllum kærustum minna fimm systra, líka þeim nýjustu, seiseijá......

Annars er ég á Klaustri þessa dagana í ,,sumarfríi/vettvangsferð'', mætti austur með heila ferðatösku af gögnum til að greina. Áður en ég vissi af var þó búið að snara mig í vinnu við neyðarreddingar í ferðaþjónustugeiranum, bæði hér á Klaustri en einnig á Hornafirði eins furðulega og það hljómar nú. Í þessum geira ríkir nú hálfgert neyðarástand á landsbyggðinni sökum þess hversu lítið er orðið eftir af ungu fólki í byggðarlögunum til að vinna þessi störf. Hér er engin atvinna á ársgrunni sem þýðir að ekkert starfsfólk er í boði þessa þrjá mánuði ársins sem allt fer á hvolf vegna túrista. En að sjálfsögðu verð ég að hætta að vera svona meirlind og læra að segja nei, ég má eiginlega ekkert vera að því að standa í svona reddingum...

Já, ég er sko þreytt og það verður gott að komast aftur í bæinn og hvíla sig ærlega eftir sumarfríið......

Ég er alger proffi....svona á köflum

2007-02-15T14:04:00.000-08:00

Vá, það er bara búið að flytja mig yfir í einhvern spánýjan blogger sem ég veit ekkert um. En þeir lofa víst að allt gamla bloggið verði samviskusamlega flutt yfir og að þetta nýja form sé miklu tæknilegra og betra. Svo kannski get ég loksins skipt út þessari hræðilegu mynd af mér þar sem ég sit sauðdrukkin í grasinu og Guðrún setti inn á sínum tíma (takk samt Guðrún, ég vil ekki hljóma vanþakklát, en .......).

Eftir að hafa komist að þeirri niðurstöðu að ógerlegt væri að finna nafn á ráðstefnuabstractinn sem ég var að reyna að skrifa í upphafi þessarar viku hef ég ákveðið að sleppa bara þessari blessaðri ráðstefnu sem ég get hvort sem er ekki munað hvar og hvenær átti að halda. Vandræðagangur í vali á heiti erindis bendir nefnilega til þess að maður hafi ekki minnsta grun um hvað maður ætlar að tala um, svo að ég held að ég sé bara ekki komin alveg nógu langt með ritgerðarskrifin mín til þess að áætla framtíðar fyrirlestra um efni hennar. En ég er viss um að það koma ráðstefnur eftir þessa ráðstefnu og verð bara aðeins meira tilbúin næst.......

Annars er það helst að frétta úr framhaldssögunni Júlíana tæknivæðist, að Jói símvirki í Vík hefur ennþá ekkert látið sjá sig með nýja, fína og flotta ADSL (sko, rétt skammstafað) tenginguna mína. Ég fékk reyndar sent eitthvað appparat frá símanum og reyndi að tengja það sjálf í örvæntingu minni, en í ljós kom að apparatið það tarna var bilað (bilað við komu alltsvo en ekki vegna meðferðar minnar). Svo að eftir mörg, mörg símtöl við þjónustuver símans lofuðu þeir að senda formlega beiðni til Jóa sím., láta hann koma með nýtt apparat og tengja það fyrir mig. Þetta hafði víst ekki verið gert þegar ég pantaði ADSL tenginguna upphaflega; líklega hafa þeir gert ráð fyrir að ég væri annað hvort svo tæknivædd að ég gæti tengt þetta allt saman sjálf eða svo tæknifötluð að mér myndi duga að mæna á apparatið sjálft í lotningarvímu.

Í gær gerðist ég svo fræðimaður með meiru og ók út um allt plássið með þjóðtrúarkannanir í farteskinu og neyddi upp á grandarlausa íbúa þessa samfélags. Fór í sjoppuna, búðina og Kaupþing póst (sparnaðarráðstafanir í þessu plássi hafa leitt til sameiningar bankans og pósthússins). Til að kóróna fræðimannsheitin þurfti ég náttúrulega að gleyma bílnum mínum í búðinni og var gengin hálfa leið heim áður en ég fattaði það. Að þessu sinni held ég þó að enginn hafi tekið eftir þessu; ég gekk bara til baka eins og ég væri á hreinni skemmtigöngu og hefði einmitt skilið bílinn viljandi eftir á miðju Kjarvalsplaninu (og svona leikaraskapur er sko erfiður í plássi þar sem allir þekkja alla og vita allt um það hvaða bíl maður á). Annars held ég að þessi gleymska hafi ekki verið nein tilviljun, heldur skilaboð frá undirmeðvitundinni. Líklega var hún að reyna að segja mér að ég þyrfti nauðsynlega að fá mér nýrri og flottari bíl......

Ritgerðarskrif mín mjakast áfram á hraða snigilsins þessa dagana og eftir nokkra vikna barning er ég einungis komin á bls 10. Akkúrat núna er ég að klára að skrifa um samanburðarrannsóknir og hef rekist á vegg hinna torráðnu textatengsla. Og hef grun um að ég muni dvelja við þann vegg lengi, lengi........

Flutt á vit ADLS draumsins

2007-02-11T17:53:00.000-08:00

Nú er loksins farið að hylla undir það að bloggsíðan mín gangi í endurnýjaða lífdaga. Ef guð og Jói símvirki í Vík lofa, mun ég nefnilega fá ADLS tengingu eftir helgina, Skjá einn og fullt af öðru fíneríi. Til þess að fá allt þetta fínerí þurfti ég náttúrulega að yfirgefa hið notalega hreiður Syðri-Steinsmýri og flytja mig aðeins nær þéttbýlismenningunni. Ég er semsagt flutt aftur (í bili) í hið líflega þorp Kirkjubæjarklaustur, sem státar af kaffihúsi, hóteli, dýrustu matvöruverslun heims, elliheimili, heilsugæslustöð, bókasafni, grunnskóla, hreppsskrifstofu, sjoppu og sennilega ca 35 húsum, sem flest eru vandlega falin bak við ofvaxinn trjágróður garða sinna. Að vísu er kaffihúsið lokað á veturnar, sjoppunni skellt í lás klukkan 8 á kvöldin, og nánast ómögulegt að hitta á hreppsskrifsstofuna opna. En hverjum er ekki sama um það, hér er ADLS í boði og hægt að liggja á netinu alla daga, og svo góna á Skjáinn, óseiseijá.....

Það er kannski eins gott að nettengingarmál mín komist í lag fljótlega, því að síðustu helgi andaðist gsm sími minn saddur lífdaga. Hann var af gerðinni nokia 5110 og hafði þjónað eiganda sínum dyggilega í næstum áratug. Dánarorðsök hans var gin og tónik, sem hann mun hafa neytt síðla kvölds á þokukenndum bar einhverntíma eftir þorrablót þjóðfræðinema. Vaskur meðlimur flugbjörgunarsveitarinnar endurlífgaði hann reyndar að hluta til strax næsta dag með eldsspýtnaþræðingu, svo að nú má með harðfylgi hringja úr honum í öll símanúmer sem ekki innhalda 0. Sem þýðir það að ég mun ekki hringja í neinn sem hefur 0 í símanúmerinu sínu fyrr en ég kemst í bæinn með flotta, fína en læsta gsm símann sem ég keypti út í henni Ameríku í fyrra.

Þessa dagana er ég að kljást við að semja ráðsstefnuabstract á ensku, eftir því sem tími gefst til á milli hótelstarfa og ritgerðaskrifa. Þessi abstractsskrif mín eru reyndar soldið skondin í ljósi þess að ég er eiginlega ekki búin að ákveða hvort að ég ætla eða hreinlega kemst á ráðstefnuna, sem er víst á næsta ári (hvar var hún annars aftur og hvenær?). Og hvað þá heldur ákveða hvað ég ætla að reyna að tala um..... Svo að ég neyðist víst til að hanna kafloðinn abstract sem gerir mér kleift að tala um næstum því hvað sem er þegar á hólminn er komið. En þetta gengur bara hreint ekki vel, því að af einhverri ástæðu hefur enskunni minni hrakað svo mikið síðustu mánuðina að orðin 200 líta hreinlega út fyrir að hafa verið skrifuð af 5 ára barni. Og í ferlinum hef ég rekið mig á mjög alvarlega orðabókavankannta; þær gefa þér upp hrúgu af einskis nýtum skammstöfunum en þegja svo þunnu hljóði um það hvernig eigi að skammstafa orðið t.d. á ensku. Svo að ég auglýsi hér með eftir þeirri skammstöfun í von um að einhverjir hafi ekki gefið lestur þessarar bloggsíðu upp á bátinn þrátt fyrir hinar löngu og þrúgandi þagnir.......

Annars er það helst að frétta hér úr þessari sveit að um sig hefur gripið mikið framkvæmdarfár sem lýsir sér í því að hótel spretta hér upp eins og gorkúlur um allar sveitir. Sem er náttúrulega fín mál (fleiri barir í þessa sveit, já takk), en kallar á nokkrar vangaveltur um það hverjir eigi eiginlega að starfa á öllum þessum hótelum. Ég hef eiginlega minni áhyggjur af því hverjir eigi að gista þau, hér er jú hægt að selja hvert einasta gistirými 10 sinnum hvern dag frá byrjun júní til ágústloka. En þetta eru allt saman bara sumarstörf sem í flestum venjulegum bæjarfélögum eru mönnuð með skólakrökkum í sumarfríum. Og þetta er nefnilega samfélagshópur sem er eiginlega bara ekki lengur til í þessari sveit. Bekkirnir í grunnskólanum eru komnir niður í 3-5 nemendur og fátt sem bendir til fjölgunar í fyrirsjáanlegri framtíð. Svo segir að minnsta kosti gamall maður hér í sveit sem tilkynnti mér áhyggjufullur um daginn að í öllum hreppnum væru einungis 18 konur í barneign. Og samt taldi hann mig allra náðugsamlegast með, þótt að ég væri nú hálfgerð geldkona!......(Þýðing: Búin að pipra lengi, alveg að komast í kaskó og ekki líkleg til stórafreka á fjölgunarsviðinu í millitíðinni). En ég held nú samt að þetta sé eitthvað vantalið hjá honum, þetta getur bara ekki verið svona slæmt.

Nú er frost á fróni

2007-01-09T12:24:00.000-08:00

Ég held að nýji internet explorerinn minn, sem microsoft hlóð niður á mig bakdyrameginn og algerlega án míns samþykkis meðan ég var að berjast við að laga vírusvörninga mína, flokki bloggsíðuna mína sem annað hvort klám eða ríkisleyndarmál. Allavega harðneitar hann mér um að sjá mína eigin síðu og innskráningarsíðuna hjá blogger.com. Þetta kallar náttúrulega á símahjálp frá tölvugúrú fjölskyldu minnar, hana Ellu systir, sem væntanlega hefur kippt þessu í liðinn ef þið eru að lesa þetta.

Annars er fátt að frétta úr sveitinni, hér gerist náttúrulega aldrei neitt sem segja má frá.......

En til að fylgja eftir bíladramanu mikla frá því fyrir jól, þá er bíllinn núna kominn í þokkalegt stand, það var svo mikið sem öxulliður og hjólalega sem brotið var, eða svo segir að minnsta kosti á reikningunum himinháa. Sennilega hefði verið best að henda bara bílnum og kaupa nýjan og næst þegar hann bilar á skynsamlegum stað og tíma mun það alveg örugglega gerast. Annars er ekkert annað að gera núna en að keyra þann gamla út svona til að fá upp í viðgerðina........Nema ég náttúrulega strauji fleiri blindhæðarskilti með hliðarspeglunum í millitíðinni eða fari í óvænta flugferð á honum út í Skaftáreldahraunið, hver veit?

Annars er svo mikill brunagaddur þessa daganna hér fyrir austan að allt er freðið, bílar, hús og fólk. Þannig hef ég þurft að brjótast inn í bílinn minn með aðstoð hárþurrku síðustu daga og stutt stopp á verkstæðinu í dag leiddi í ljós að það sem ég hélt að væri kannski fleiri brotnir öxulliðir var í rauninni bara beinfrosinn dempari (ok, smá móðursýkiskast). Og einhvernmeginn smígur kuldinn inn í húsið líka (útidyrahurðin var frosin aftur í morgun) svo að maður er hreinlega krókloppinn og með sultartár í nefinu allan daginn. Ég er ekki frá því að heilinn sé svolítið freðin líka, það er alla vega búið að taka mig marga daga að berja saman nýrri kaflaskiptingu, skipulagi og beinagrind fyrir MA ritgerðina mína. Ef hraði minn við ritgerðina sjálfa verður með þessu móti mun henni ljúka einhverntíma síðla árs 2010.....Já, illt er að vera karlmannslaus í kulda og trekk og geta ekki einu sinni iljað á sér tærnar á hundum........En það góða við þetta allt saman er nú það að ég er skyndilega næstum hætt að reykja, enda allt of kalt til að fara út í smók.

Eftir næstu helgi ætla ég að leggja veg undir dekk og flýja kulda, karlmanns og hundaleysi sveitarinnar. Ég kem semsagt til Reykjavíkur á mánudaginn næsta (þann 15. jan) og ætla verða þar til föstudags við ýmislegt grúsk og heimildaleit í Árnastofnun. Nema náttúrulega á kvöldin, sem verða frátekin fyrir félagslíf af ýmsu tagi, þ.e. ef áhugi fyrir slíku reynist vera fyrir hendi meðal malbiksvina vorrar........

Klaustur-Selfoss, not express

2006-12-20T17:37:00.000-08:00

Tilgangur ferðar: Að sækja Pálu systir á Selfoss

Áætlaður komutími á Selfoss: kl 13:30
Áætluð heimkoma: kl 18:00

Kl: 11:30-12:00: Bíllinn bilaður við Kerlingardalsá á Mýrdalssandi. Sjúkdómslýsing: er alveg stjórnlaus, út og suður á veginum og eitt dekkið pikkfast. Viðbrögð mín: Drep á bílnum og hringi í mömmu. Greining mömmu: Það er farin lega eða steinn í bremsuskálinni. Viðbrögð við upplýsingum: farið út í mígandi óveður og öll dekk hrist. Niðurstaða: Öll dekk pikkföst og þar sem þau eiga að vera.

Kl: 12:00-13:30: Ekið varlega áfram til Víkur og bifvélavirki í hádegismat fundinn í Víkurskála. Sjúkdómsþróun: Bíll virtist alveg í lagi þennan spöl til Víkur. Viðbrögð Bifvélavirkja: Kláraði matinn sinn og athugaði síðan bílinn. Greining bifvélavirkja: Kvenleg móðursýki. Viðbrögð við upplýsingum: Ekið áfram áhyggjulaust. Kostnaður: 1000.

Kl: 14:00: Pála systir soldið stressuð á Selfossi......

Kl: 14:00-14:30: Bíll aftur bilaður, að þessu sinni við Markarfljót. Sjúkdómslýsing: Alveg stjórnlaus, út og suður á veginum, ýl og væl og eitt dekkið pikkfast. Viðbrögð mín: Drep á bílnum, tékka á dekkjafestingum, reyki ca 3 sígarettur og hringi aftur í mömmu. Ráð mömmu: Engin að þessu sinni, en ansk. gott að heyra röddina.....Niðurstaða: Að hvíla bílinn áður en haldið er áfram.

Kl 14:30-16:00: Bíll höktir inn á Hvollsvöll með látum og allur út og suður á veginum. Viðbrögð mín: Að leita uppi bifvélaverskstæði númer 2. Viðbrögð bifvélavirkja: Skaffa kaffi og líta á bílinn ca klukkustund seinna. Greining bifvélavirkja: Kvenleg móðursýki. Viðbrög mín við upplýsingum: Megn vantrú sem kallar á reynsluakstur. Niðurstaða reynsluaksturs: Allt virðist í lagi. Kostnaður: 1000.

Kl. 16:00: Pála systir alveg að tapa sér á Selfossi.....

Kl. 16:30-17:00: Bíll enn og aftur bilaður, út og suður á veginum og lætin aldrei meiri. Viðbrögð mín: Reykja margar, margar sígarettur meðan bíllinn hvílir sig aðeins. Niðurstaða: Keyrt varlega áfram á Selfoss og stoppað á 5 mín. fresti til að hvíla bílinn.

Kl. 17:30. Komið inn á Selfoss, bíllinn ennþá bilaður. Pála er pikkuð upp og svo fundið bifvélaverkstæði númer 3. Sjúkdómslýsing mín: Bíllinnminnskopparútogsuðureittdekkiðerfastogþettakemurogfersvoþegarégdrepáhonumenkemuraftureftirþrjátíukílómetraaksturogþettaerþriðjaverkstæðiðsemégstoppaáenafþvíaðégerkonaerégnáttúrulegabaraafskrifuðsemmóðursjúkhikkssst. Ástand mitt: Algerlega móðursjúk, hárið í óreiðu og geðveikisglampi í augunum. Viðbrögð bifvélavirkja: Múhahaha. Greining bifvélavirkja: Það er brotinn öxuleitthvað. Niðurstaða: Bíll kyrrsettur á Selfossi fram á föstudag meðan skipt er um þetta öxuleitthvað. Kostnaður: liggur ekki fyrir en verður örugglega mikill.

Kl. 18:00: Leigður bílaleigubíll á Selfossi. Gallar: Er af tegundinni Fiat Panda, á stærð við hjólastól, hæggengari en Flintstone bíllinn og valtari en rúlluskautar. Veður: Ca 20 metrar á sekúndu og öskrandi rigning. Hámarkshraði bíls: Kemst í 80 undan vindi. Ástand rúðuþurrka: Afar lélegt. Kostnaður: 11000 + ?

Kl: 22:00. Hjólastóllinn rennir í hlaðið á Syðri-Steinsmýri.

Kl: 22:30. Tekið úr þvottavél. Sjúkdómsgreining: Hvíti þvotturinn er bleikur. Orðsök: Appelsínugulur laumufarþegi. Niðurstaða: Lífið er fjandans tík og síðan drepst maður bara........

Ég er sko komin heim fyrir lifandis lögnu....

2006-10-14T18:42:00.000-07:00

Halló Ísland, ég er sko löngu kominn heim og ekkert á leiðinni lengur. Ég hafði bara enga nettenginu í sumar og síðan engann tíma í haust. En nú stendur þetta allt til bóta og ég ætla að reyna að blogga bara nokkuð reglulega yfir hvítvínsglasi það sem eftir lifir vetrar. Sem er reyndar víðsfjarri þessa stundina sökum þess að ég er í vinnunni og sit yfir syngjandi fullum Íslendingum í stað þess að drekka sjálf. Ömulegur hlutur að gera á laugardagskvöldi en svona er lífið. Annars hefur öll vikan farið í að þræla mér í gegnum efni vikunnar í rannsóknum í þjóðfræði. Mér reiknast til að ég hafi farið í rúmmið í vikunni með 7 karlmönnum og einni konu, þeim Oring, Goldstein, Motz, Eskeröd, de Certeau, Bourdieu og Bascom.

Annars finnst mér athyglisvert að í þessum áfanga er ég búin að lesa alls 50 texta eftir karlmenn en einungis 9 eftir konur (þar af ca helmingur eftir sömu konuna). Sem mér finnst skrítið því að mér finnst ekki vera þverfótað fyrir konum í þjóðfræðinni. Ætli þær séu svona slappar við að gefa út? Eða er það bara svona óáhugavert sem þær eru að gera? Og þá að mati hvers? Hver skildi ráða þjóðfræðiparadigmanum sem stjórnar því hvað er áhugavert og hvað ekki og hvað eigi að flokkast undir fræðigreininga þjóðfræði og hvað ekki?

Já, lífið skilur mann eftir með margar ósvaraðar spurningar.

Ég er að koma heim

2006-05-29T13:22:00.000-07:00

Að þessu sinni blogga ég ekki frá kaffihúsinu góða eins og venjulega, heldur ofan úr Oakland’s hlíðum þar sem ég dvel um þessar mundir hjá Scott England (já, hann er breskur eins og nafnið gefur til kynna). Eftir að ég flutti út úr I-House hef ég verið á hálfgerðum flækingi milli Þórdísar, mótela og Scott’s, en þessar tvær nætur sem ég eftir að vera hérna held ég að ég dvelji í fjöllunum hjá Scott. Hann er nefnilega að passa villu sem yfirmaður hans á hér í Oaklandsfjöllum, þetta er stærðarinnar hús í skógivöxnum hlíðum með heitum potti og sólríkum veröndum. Svo að ég held að ég verði bara hér í sólbaði síðustu dagana....

Annars var síðasta vika svolíðið stressandi, ég var á harðahlaupum út um allt að leita að einkunum og ritgerðum, auk þess sem ég þurfti að glíma við allt brottfararskrifræðið, borga reikninga og fleira. Það versta var samt bókasafnsdæmið, ég þurfti að ljósrita þessi lifandis ósköp upp úr bókum sem ég hef ekki heima, og vegna einhverrar innsláttarvillu rann bókasafnskortið mitt út í tölvukerfinu þann 21. mai í stað 31. mai eins og stóð á því. Sem hafði það í för með sér að ég þurfti að hlaupa á milli skrifstofa í ca 2 daga til að fá þetta lagað.....

Í tilefni þess að mér tókst að ljúka við allt skrifræðið síðasta föstudag ákvað ég að leggjast í ferðalög um helgina. Ég fór ásamt Scott um Norður-Kaliforníu, þjóðveg 101 í gegnum risaskóga og þjóðveg 1 meðfram strandlínunni. Landslagið á þessum slóðum er ævintýralega flott, soldið eins of firðirnir í Noreigi, þ.e. yfirþyrmandi fallegt en allt soldið eins. Og ég hef aldrei séð stærri tré eða eins mikið af þeim......Ég sofnaði annars alltaf þegar við höfðum ekið í gegnum skóg um tíma, Scott heldur að það hafi kannski verið allt súrefnið.Við höfðum síðan nætursetu í hinum sérkennilega bæ Eureka, sem státar af 28 þúsund íbúum, tveimur dómshúsum, fangelsi, fjórum bail bound fyrirtækjum og óteljandi lögfræðiskrifstofum. Og þetta er bara það sem við sáum á göngu okkar eftir einni götu á leið til kvöldverðar.....Og karlmennirnir í þessum bæ hafa sennilega aldrei séð konur áður, því að ef ég hætti mér ein út úr mótelherberginu okkar störðu þeir á mig eða gáfu mér bibb og vink þegar þeir óku framhjá. Mér leið eiginlega eins og ég væri komin til Spánar eða Ítalíu.

Ég flýg heim um miðnætti þann 31. mai og á víst að lenda þann 1. júní klukkan 14:30 á Íslandi. Ég vona að það verði einhverjir til í bjórdrykkju þarna heima að kvöldi 1. júní eða áður en ég held heim á leið í sveitasæluna. En mér hlakkar svakalega til að koma heim, fá íslenskan mat, íslenskt veður, íslenskt fólk og íslenska bari....Svo, sjáumst næsta fimmtudag!

Litli heimurinn minn er hruninn....

2006-05-20T20:59:00.000-07:00

Enn og aftur verð ég að byrja á því að afsaka langa þögn. Síðustu vikur hafa verið vægast sagt mjög stressandi og því hefur bloggið fengið að sitja á hakanum. Og svo þurfti ég náttúrulega að pakka og flytja út úr I-house.

Þessa stundina sit ég á kaffinu mínu í I-house sökum þess að ég var í svona rebound. Þessi litla vasaútgáfa af veröldinni leystist formlega upp í morgun þegar allir fluttu út og fóru heim. Nema ég sem flutti inn á sófan hjá Þórdísi hér í Berkeley þar sem ég verð uns mér tekst að ákveða hvort ég eigi að flýta fluginu heim eða gerast túrsisti í San Fransisco. Ég er viss um að ég á eftir að sakna allra fyrrum sambýlinga minna sárt næstu daga og borða þessi lifandis ósköp af súkkulaði.....

Síðustu dagar hafa allir verið undirlagðir í pakkerí, og þrátt fyrir að hafa hent þessu lifandis ósköp af drasli og sent allar bækur heim í pósti sit ég uppi með fjórar ferðatöskur. Ég hreinlega botna ekkert í því hvernig ég fór eiginlega að því að eignast 17 pör af skóm....En ég mun líklega bara borga aukagjald fyrir aukatöskurnar, ég held að það sé ekkert svo svakalega mikið. En mikið rosalega er erfitt að dröslast með þær út um allt.

Í gærkvöldi var síðasta partýið hér í I-house, það var svona frumskógarþema og allir hálfberir eða þannig...Og allir náttúrulega að faðmast og grenja algerlega á hvolfi vegna áfengisdrykkju. það voru því þunnir og þreittir einstaklingar sem tékkuðu út klukkan 10 í morgun. Mér tókst einhvernmegin að komast fram úr og yfirgefa húsið, henti töskum í bílinn hjá Þórdísi og brunaði í Íslenskt Eurovision partý í Oakland. Og var bara alveg sátt við úrslitin, frábært hjá Finnunum.

Ég held að ég hafi þetta ekki mikið lengra að þessu sinni, ég er eiginlega bara allt of döpur til að blogga þessa stundina og ætla þessvegna að snúa mér að meira súkkulaðiáti í staðinn....

Ég geri uppreisn!

2006-04-25T22:42:00.000-07:00

Vá, það er orðið svo langt síðan að ég bloggaði síðast að ég var búin að týna slóðinni minni út úr tölvunni..... En í kvöld er ég í algerri uppreisn gegn ritgerða of fyrirlestraskrifum sem hafa ráðið lífi mínu síðasta mánuðinn eða svo. Svo að ég hætti að glíma við áhrif erfðafræðirannsókna á íslenska þjóðarvitund, stormaði niður á kaffihúsið og fékk mér bjór. Og stendur alveg hjartanlega á sama þótt að kvenfólk sem drekkur eitt í þessu landi sé almennt álitið alkóhólistar. Sem er einmitt ástæðan fyrir því að Jaime vinur minn flýtti sér að borðinu mínu og settist hjá mér þegar hann sá þann háska sem steðjaði að mannorði mínu....

Annars er það helst að frétta að síðustu helgi stóð yfir þjóðfræðiráðstefna hér í Berkeley. Þetta var hin árlega Western States Folklore Society ráðstefna. Ég ákvað að nota tækifærið og þjálfa betur framsöguhæfileika mína og var þessvegna með erindi á ráðstefnunni. Þetta erindi var svona soical context-Holbek greining á norsku ævintýri, partur af ritgerðinni sem ég skrifaði í einum áfanganum mínum fyrir áramót. Ráðstefnan var bara reglulega skemmtileg í heild sinni, svona blanda af gamla skólanum og govermentality-póst módernisma. Og ég fékk að tala smá íslensku þar sem Valdimar Hafstein var mættur á ráðstefnuna.

Þar sem síðustu misseri hafa snúist um ritgerðir og ráðstefnur hef ég lítið gert af því að kynna mér frekar bandarískt menningarlíf í formi barferða eða annarra skemmtanna. Lífið hér í húsinu hefur líka verið nokkuð menningarsnautt síðustu vikur, sennilega þar sem flestir standa í sömu sporum og ég, þ.e. ritgerðarskrifum. Það hefur því fátt skemmtilegt komið uppá í alþjóðasamfélaginu. Nema kannski það að mér var næstum því boðið á stefnumót í síðustu viku. Bara næstum því, vegna þess að Scott vinur minn sá ástæðu til þess að telja kjark út vonbiðli mínum þegar hann bar áætlun sína undir hann og fleiri pilta við kvöldmatar át í borðsalnum. Scott ku víst hafa gert dreng grein fyrir því að ég væri jú kona 34 ára gömul og því ekki líkleg til að þekkjast slíkt boð frá 23 ára karlmanni.....En að sjálfsögðu var Scott mikið skemmt yfir þessu og gat vart beðið með að segja mér frá þessu. En þetta er vandamál þessa húss í hnotskurn, það er ekki það að það vanti karlmennina, þeir eru bara allir svo ungir. Ja, eða ég svo gömul.......

Vorfrí og ferðalag

2006-04-06T22:41:00.000-07:00

Komið þið heil og sæl eftir langa pásu. Ástæðan fyrir langri þögn að þessu sinni var vorfrí sem ég ákvað að nota til að skoða nánar þetta skrítna land sem ég er stödd í. Ég fór semsagt til Death Valley, Las Vegas og Los Angeles í síðustu viku. Sem að sjálfsögðu gerði það að verkum að ég sat með sveittan skallan við að klára verkefni fyrir og eftir ferð. Sem gerði það að verkum að það var bara enginn tími fyrir hvítvín. En núna stendur þetta til bóta, það er komið hvítvínsglas við hlið mér og lærdómi dagsins lokið.

Ferðin var hin skemmtilegasta, þetta var svona Telmu og Louise ferð, þar sem minn eini ferðafélagi var Astrid (frönsk). Ferðin byrjaði ekki efnilega þar sem við villtumst á leiðinni í Death Valley; það var gat á vegakortinu okkar og að sjálfsögðu keyrðum við beint inn í gatið. Svo að við töfðumst dágóða stund meðan við keyrðum gegnum einhverskonar sveitasvæði með vegaskiltum sem voru hvergi að finna á kortinu..... og þurftum að stoppa hrúgu af fólki áður en við fundum einn sem vissi hvar þjóðvegur 90 væri að finna. En þetta fór allt saman vel, við náðum að komast í Death Valley morgunin eftir að við lögðum af stað, eftir að hafa dvalið nótt í bæ einum í útjaðri svæðisins.

Það sem mér fannst athyglisverðast við Death Valley var sú staðreynd að það rigndi þegar við vorum þar. Þetta var mjög sérstakur fyrirburður, þar sem dalurinn ku víst vera sá þurrasti hér á jörð, með aðeins tvær tommur í árs úrkomu. Sennilega hef ég tekið með mér rigninaský frá Íslandi þegar ég kom hingað út, því að mér er sagt að þessi vetur hafi verið sá blautasti í manna minnum hér í Berkeley. Í heild fannst mér dalurinn vera svolítið eins og Skeiðarársandur, nema bara brúnn í staðin fyrir svartur. En ég held að ég hafi bara aldrei séð annan eins saltbing og í Death Valley. Ég fékk hreinlega heimþrá sökum þess hversu mikið saltið minnti mig á snjó. Þrátt fyrir þá staðreynd að fá kvikindi þrífast á þessum slóðum tókst mér að næla mér í kóngulóarbit, en til allrar lukku sá ég kvikindið ekki í eigin persónu heldur aðeins ummerkin sem var í formi stórs hringlaga sárs á fótleggnum. Sem Astrid lét mig þurrka með sígarettu þar sem það hafði reynst henni vel á fyrri ferðalögum um fræg kóngulóarsvæði í Asíu. Og það virkaði bara vel, a.m.k. er ég ennþá lifandi.....

Við gistum síðan eina nótt í eyðimerkurþorpinu Shoshone, sem hafði á að skipa einu móteli, bensínstöð, byggðarsafni, saloon og okkur til mikillar undrunar: frönsku internetkaffi. Íbúarfjöldinn var sennilega í kringum 40 manns en staðurinn var engu að síður stórskemmtilegur og afar fornaldarlegur ef undan er skilið internetkaffið. Við borðuðum í Salooninu um kvöldið, þetta var svona alvöru saloon með vélhjólatöffara við eldavélina og skröltorm á matseðlinum. Ég var að spá í að prófa skröltorminn en eftir að hafa séð kokkinn minntist ég þess að sjúkratrygginarskirtenið mitt hafði orðið eftir heima í Berkeley. Svo að ég ákvað að fá mér bara nautasteik í staðin. Sem bragðaðist mjög undarlega, líkt og egg kjúklingurinn sem Astrid fékk sér. Svo að máltíðinni voru gerð heldur lítil skil þrátt fyrir góðan vilja. Morguninn eftir ákváðum við að prófa franska internetkaffið, sem reyndist vera hörku gott og bauð upp á crepes og alvöru kaffi. Eigandinn var reyndar eini starfsmaðurinn, sá hafði stofnað staðinn ásamt franskri unnustu sem síðar yfirgaf hann sökum almennra leiðinda í þessu einmannalega þorpi.

Úttópíu borgin Las Vegas var næsti viðkomustaður á okkar leið. Við dvöldum aðeins í einn dag í þessari gervilegu borg, enda stendur fátt til boða þar nema fjárhættuspil og drykkja. Svo að það var alveg nóg fyrir okkur að sjá Strippið (aðalgata borgarinnar) einu sinni. Ég kom við í þremur víðáttustórum spilavítum, ákvað að prófa heppnina í einu og spilaði texas holstum í ca 5 mínútur. Það er nefnilega tíminn sem það tekur að tapa fyrir atvinnumönnunum ef maður er ekki tilbúin til að spila fyrir stórar upphæðir og er undir áhrifum áfengis..... En það var gaman að prófa að spila alvöru póker enda þótt að stutt væri.

Los Angeles reyndist vera almennileg stórborg. Við eyddum þremur dögum þar, að mestu á ströndinni. Því miður náði ég ekki í neina sólbrúnku þar sem það var skýjað mest allan tíman. En ég skoðaði Hollywood og Bevely hills, Hollywood bulivard reyndist nokkur vondbrigði; ekki þverfótað fyrir túristum. En það eftirminnilegasta frá Beverly hills var sennilega það að sjá Luke Perry veifandi á gangstéttinni (sennilega samt ekki að veifa okkur þar sem við keyrðum framhjá). Það var einhvað kómískt við þetta því hvað getur verið meira Beverly hills en Luke Perry veifandi fyrir utan kaffihús?

Súpermannsjón og fleira

2006-03-16T21:06:00.000-08:00

Jæja, þá er víst best að blogga þar sem það er fimmtudagskvöld og ég á ekki að vera neinstaðar. Sem er bara alveg ágætt. Ég er nefnilega að jafna mig eftir aðra umferð í hinum margfræga Baush and lomb LASIK þeirra Bandaríkjamanna frá síðasta þriðjudegi. Sem að þessu sinni virkaði bara svakalega vel, svo að núna sé ég nánast í gegnum veggi.....eða þannig. Ég varð hreinlega smeik þegar ég vaknaði á miðvikudagsnóttina og gerði mér grein fyrir því að ég sá herbergið mitt í myrkrinu......mjög skrítin tilfinning.

Ferðin til San Hose var nokkuð ævintýraleg, ég leigði bíl og fékk Klaus og Torbein (þýskir) til þess að keyra mig þangað. Aðgerðin tók mjög stuttan tíma, aðeins nokkrar sekúndur. Pappírsvinnan fyrir aðgerðina tók hinsvegar mun lengri tíma, eða ca 1 klukkustund. Mér leið bara nokkuð vel eftir aðgerð, enda hafði góðviljuð hjúkka gefið mér góðan slurk af valíum (rosagott). Svo að við ákváðum að taka löngu leiðina heim, þ.e. Stanford veginn og strandlínuna. Sem var nokkuð skrautlegt sökum þess að Klaus keyrði og T0rbein var á kortinu..... Og þeir rifust mikið á öllum gatnamótum. Svo að við tókum ca klukkustundar hliðartúr inn í fjalllendi sem vel hefði sómt sér í Stephen King sögu; vegurinn varð sífellt mjórri og landslagið óraunverulegra. Og ekkert fólk. Þetta var svona middle of no were. Og komum síðan út á aðalgötuna aftur eftir klukkustundar akstur á nákvæmlega sama stað og áður......Ójá, guði sér lof fyrir valíumið... sem gerði það að verkum að ég sat bara brosandi í aftursætinu allan tíman sem strákarnir þrösuðu um réttar og rangar áttir og óku í gegnum aðrar víddir...

En annars er mest lítið að frétta þar sem lítið er gert annað en reynt að læra þessa dagana. Á föstudaginn síðasta var þó haldið grímusamkvæmi hér í húsinu. Ég stoppaði heldur stutt við, þar sem ég hef þessi síðustu misseri verið með afbrigðum kvöldsvæf og félagsfælin. Svo að það voru engar svaðilfarir þessa helgina og engar gólfviftur og grikkir.....

Á laugardaginn skrapp ég síðan út að borða þar sem Burhaim (tyrkneskur) átti afmæli. Sökum þráðláts höfuðverkjar fór ég heim að loknum málsverði og beint í bólið. Ég hrökk hinsvegar upp um tvöleytið við hávært og margraddað sírenuvæl sem virtist nema staðar fyrir utan I-house. Frétti það síðan daginn eftir hvað hafði skeð; stúlka hér í húsinu reykti víst slæma jónu og tók paranoju kast með þeim afleiðingum að einhver hringdi eftir aðstoð. Og af því að þetta eru Bandaríkin mættu á svæðið tveir sjúkrabílar, nokkrir lögreglubílar og svo tveir slökkviliðsbílar en hér um slóðir mæta þeir alltaf með öllum hinum, svona rétt til öryggis. Semsagt, ys og þys út af engu, því að stúlkan var víst komin í ágætis stand þegar hersingin mætti...

Mér þótti mjög vænt um að fá tillögur að póstmódernískum orðaþýðingum í síðustu viku (takk Eydís). Hér koma orð þessarar viku sem að þessu sinni eru tekin beint upp úr grein sem ég er að lesa.

1. Heteroclite nature
2. Proliferation
3. Heuristic value
4. Vertically
5. Didactic

Ojá, póst módernískir málfræðingar eru alger snilld. En gaman væri að fá komment á þetta ef orðin hringja einhverjum bjöllum.

Þorrablót og fleira

2006-03-08T23:13:00.000-08:00

Ég biðst innilega afsökunar á langri þögn undanfarið. Ástæðan er sú að það hefur bara verið svo óskaplega mikið að gera í skólanum að ég hef bara ekki haft tíma til að skrifa. Það tekur nefnilega sinn tíma að blogga þegar maður þarf að fara með tölvuna á kaffihús til að komast í netsamband. Og síðan að ná borði nálægt innstungu, eða bara borði yfir höfuð. En núna er I-house kaffið næstum því mannlaust þar sem yfir stendur tælenskt coffee hour í byggingunni sem fækkar samkeppnisaðilum mínum um borðin verulega.

Það er fyrst að frétta frá mér að gervineglurnar eru farnar. Fyrir ca viku síðan tóku þær upp á því að fljúga sjálfviljugar í braut frá fingrum mínum. Flugu bara í burtu, ein af annarri.... Og stundum við furðulegasta tækifæri, svo sem við kvöldmatarát. Ég vona bara að enginn hafi borðað einhverja þeirra með kvöldmatnum.... En ég hef komist að þeirri niðurstöðu að gervineglur þeirra Bandaríkjamanna séu af hinu svokallaða stökkafbrigði. Og mig grunar að þær hafi kannski birst aftur á snyrtistofunni....

Það er mikið álag í náminu um þessar mundir sem útskýrir kannski hinar löngu þagnir á þessari síðu. Auk þess að vera í þremur nokkuð krefjandi áföngum er ég að undirbúa fyrirlestur fyrir stóru Western-folklore Society ráðstefnuna í apríl, hann verður um ævintýri (AT 451, svona fyrir ykkur þjóðfræðingana) og Bengt Holbek kenninguna. Auk þessa samþykkti ég víst að kenna einn tíma hér í Scandinavíudeildinni, áfanginn er um Njálu og ég á semsagt að fara ofan í saumana á þjóðfræðilegu gildi Njálu. Svo að nú er ég að lesa mér til um allt sem lýtur að Njáluþjóðfræði. Þau vilja víst fá að vita hversu mikið er satt í henni.......huhm, erfitt að áætla. En ég er viss um að mér leggst eitthvað til.

Annars er ég að vinna að því að koma mér upp íðorðalista fyrir póst módernískuna hans Briggs. Og ætla að reyna að gera það að reglu að birta þrjú orð í hverju bloggi og óska eftir tillögum að íslenskri þýðingu. Orð bloggsins að þessu sinni eru þessi:

1. Vernacular
2. Commodification
3. Governmentality

Og getið þið nú.

Annars gerði ég einkum tvennt mér til ánægju og yndisauka frá því að ég bloggaði síðast fyrir tæpum hálfum mánuði (er virkilega svona langt síðan ég bloggaði síðast?). Þarsíðasta laugardag ákvað ég að láta eftir mér heilan frídag og skrapp með Astrit (frönsk) í verslunarleiðangur til San Fransisco. Þar sem við ætluðum einnig að nota ferðina til þess að skoða næturlífið, ákváðum við að leigja okkur hótelherbergi og gista um nóttina. Við fundum herbergi fyrir 50 dollara, herbergið var bara nokkuð hreint og við sáum bara einn kakkalakka. Sem var nokkuð gott því að í fyrsta herberginu sem við skoðuðum á hótelinu voru þeir skríðandi upp um alla veggi (ojj). En um kvöldið mættu Torbein (þýskur), Burhaim (tyrkneskur) og Jeimi (costa ríkastur) á svæðið of við fórum í einhvern þann leiðinlegasta næturklúbb sem ég hef nokkurntíma komið í. Ójá, átti víst að vera svakalega fínn og flottur, en dansgólfið var hrein hörmung, tónlistin mjög einhæf og leiðinleg, það voru engin sæti og skrítið fólk gangandi um með nefið upp í loftið. Ég mun sko áreiðanlega ekki fara aftur í þennan klúbb.

Síðasta laugardag var síðan þorrablót Íslendinga á Flóasvæðinu, og að sjálfsögðu mætti ég ásamt L.H.F.Í.Í.B. (Leynifélagi hinna földu Íslendina í Berkeley). Þetta þorrablót var haldið í Suður-San Fransisco í einhverjum veislusal. Mætingin var bara nokkuð góð, ca 150 manns, stór hluti þeirra reyndar 2. eða 3. kynslóðar Ameríku-Íslendingar. Mér hafði hlakkað mikið til að fá loksins súrmat, en því miður hafði sá ágæti matur ekki fengið náð fyrir augum Amerískra tollayfirvalda. Súrmaturinn var semsagt fastur í tollinum, aðeins fiskurinn og sviðasultan sluppu í gegn en ekki kjötréttirnir. Sviðasultan gengur hér undir heitinu Head cheese, eða hausaostur, og mun það hafa slegið ryki í augun á Ameríska tollinum. Svo að við borðuðum nýskjálenskt lamb á íslensku þorrablóti og gerðum það ekki ógrátandi.....En hljómsveitin var bara nokkuð góð miðað við að samanstanda af tveimur miðaldra Íslendingum með skemmtara.

Augnahárajaplarar, Baumann, fosetinn....

2006-02-20T22:46:00.000-08:00

Ég biðst fyrirfram afsökunar á ásláttarvillum í þessu bloggi, ástæðan er sú að ég fékk mér spánýjar gervineglur í síðustu viku sem torveldar mjög alla tölvuvinnu. Svo ekki sé talað um öll hin vandamálin. Eins og til dæmis það að klæða sig úr gallabuxum með olbogunum......Ég held annars að ég gefist upp og láti fjarlægja þær mjög fljótlega...

Annars er frídagur þennan mánudag hér í USA, ástæðan er sú að í dag er víst forsetadagurinn eða eitthvað svoleiðis.... Bandaríkjamenn eru annars ansi frídagaglaðir og ég held bara að það hafi verið frídagur í hverjum einasta mánuði síðan ég kom hingað. Annars skiptir þetta mig litlu máli þar sem ég hef enga tíma á mánudögum. Fattaði ekki að það væri helgidagur/frídagur fyrr en ég sá að mötuneytið var lokað, enda búin að eyða öllum deginum á bókasafninu hér á I-house með sveittan skallan.

Annars var síðasta vika mjög athyglisverð, Baumann var með fyrirlestur hér í Berkeleyborg og tók síðan að sér að vera gestakennari fyrir okkur nemendurnar í folklore 250b. Fannst hann bara mjög skemmtilegur og í fyrsta skipti alla önnina fékk ég á tilfinninguna að ég væri að heyra eitthvað um þjóðfræði í áfanganum..... Skemmtileg tilfinning. Vandamálið við áfangan er nefnilega það að hann er eiginlega bara um mannfræðikenningar um alþjóðavæðingu og aðlöðuð menningarform (held ég, annars er ég ekki alveg viss um að þýða alltaf allt rétt í þessum áfanga enda mikið um póst módernýrsku), sem er gott og blessað, en þar sem þetta eru allt saman bara heimspekilegar pælingar og engin gögn er ekki alltaf gott að átta sig á tengingunni yfir í þjóðfræði. En nóg um nöldur, ég er viss um að þegar upp er staðið mun þessi áfangi verða notadrjúgur, a.m.k. fyrir enskukunnáttu mína......

Fátt var sér til gamans gert í síðustu viku, utan föstudagsins og föstudagskvöldsins. Eftir tíman hjá Baumann skruppum við á barinn með honum og fengum okkur örlítið af hinum ramma drykk sem hér í landi er víst kallaður bjór og bragðast svolítið eins og pilsner með matarsóda. Var bara nokkuð hress þegar ég kom heim um sjöleytið og átti þá fyrir höndum þemapartý sem hæðin mín stóð fyrir hér í húsinu. Þemað var filthy/gorgeous þar sem hæðin samanstendur að kvenfólki eingöngu. Ég ákvað að mæta sem sambland af báðum þemunum, mætti með fölsk augnahár, í svörtum blúndurtopp, stígvélum og í pilsi sem var það styðsta sem ég hef farið í í meira en 10 ár.... Það var eiginlega fjarverandi, svo stutt var það. Ég ætlaði eiginlega að gera út á filthy en held að ég hafi kannski heldur verið of gorgeous, því að þegar ég kom frá því að afgreiða á barnum var ég króguð af út í horni af handjárnuðum Grikkja sem gerði sér lítið fyrir og át næstum því önnur fölsku augnhárin mín. Ég held jafnvel að hann hafi ætlað að reyna að kyssa mig en bara hitt svona illa..... Erfitt að ná miði þegar maður er með hendurnar handjárnaðar fyrir aftan bak, býst ég við. Ég ætlaði eiginlega að forða mér í hvelli en áttaði mig þá á því að ég var föst í gólfviftunni... hún hafði semsagt gómað horn af sjalinu mínu..... hálf súrealískt allt saman. Til allrar hamingju tókst mér að koma vandamáli mínu til skila með ópum og öskrum til
Grikkjans handjárnaða sem snarasta hætti að japla á augnhárum mínum fölskum og sneri sér þess í stað að því að losa mig úr viftunni....sem gekk hægt vegna handjárna.... En ég losnaði þó á endanum. Og ætla sko aldrei að standa aftur í hornum í svona stuttu pilsi. Allavega ekki þar sem eru gólfviftur og Grikkir....

Ég er víst karlmaður....

2006-02-09T21:44:00.000-08:00

Það er fimmtudagskvöld hér í Berkeley borg og ólíkt flestum fimmtudagskvöldum á ég hvergi að vera. Eða það held ég að minnsta kosti. Enginn Sagaklúbbur, folklore happy hour, Íslendingasaumaklúbbur, matarboð eða kennnarapartý. Skrítið....Veit bara ekkert hvað ég á af mér að gera hér heima á fimmtudagskvöldi, enda alls óvön að eyða þeim innan veggja I-house. Svo að auðvitað blogga bara eins og alltaf þegar ég hef bókstaflega ekkert betra að gera. Enda skólavikan búin og allt of snemmt að byrja að lesa fyrir næstu viku. Eins og þið líklega vitið er ég þjáð af hinum hvimleiða sjúkdómi Alzheimer light, en þetta afbrigði sjúkdómsins veldur meðal annars eftirfarandi einkennum:

1. Gleymsku á lestunum textum frá liðinni viku.
2. Gleymsku á ökutækjum mínum á ólíklegustu stöðum, svo sem verslunum, eftir að hafa rétt skotist á þeim þangað.
3. Gleymsku á nöfnum kærasta systra minna. Eða það sem verra er, man nöfnin einum kærasta of seint.....svo að núverandi er kallaður nafni fyrrverandi......hræðilega neyðarlegt.......
4. Gleymsku á nöfnum minna eigin kærasta..........Ennþá neyðarlegra.....
5. Gleymsku á handtöskum mínum á furðulegustu stöðum. Eins og til dæmis inní ískápum, þurrkurum og þvottavélum....

En ég verð bara að lifa við þetta. En þið skiljið kannski núna af hverju ég er einhleyp. Ef ég ætti kall myndi ég bara gleyma honum allstaðar........

Annars var liðin vika bara nokkuð tilþrifalítil og fátt gert sér til ánægju og yndisauka, utan þess að ég varð loksins þess heiðurs aðnjótandi að komast á hinn margrómaða sunday supper sem haldinn er hér í húsinu tvisvar á hverri önn. Þessi atburður er víst haldinn í tilefni þess að Rockafeller bauð íbúum hússins í mat fyrir langa löngu, og hefur það í för með sér að útvaldir íbúar hússins klæða sig upp og borða í hátíðarsal hússins og horfa á alþjóðleg skemmtiatriði. Ég var eiginlega búin að vera í fílu út í hússtjórnina, því á síðustu önn svikust þeir um að láta mig hafa skráningarformið fyrir þennan skrítna fagnað. Svo að ég var líklega eina manneskjan í húsinu sem var ekki einu sinni boðið að sækja um....... Fólk nefnilega sækir um að komast inn, en þar sem aðeins ca 250 manns komast að í hvert skipti er valið inn á samkomuna. Og aldrei þessu vant mundu þeir eftir því að láta skráningarblað í pósthólfið mitt með þeim afleiðingum að ég ákvað að taka þátt í slagnum að þessu sinni. En þegar boðskort hinna sérlega útvöldu skiluðu sér í pósthólfin kom í ljós að mitt var tómt..... Alger spæling.... En líklega sáu þeir að sér því að síðasta föstudagskvöld kom loksins boðskort í pósthólfið mitt, rosalega fínt og formlegt, bauð velkominn Julian Magnusdottir á sunday supper. Þeir héldu semsagt að ég væri gaur..... Sem var nokkuð fyndið því að í móttökunni fyrir matinn fengum við öll nafnspjöld og nafnið mitt var líka vitlaust þar. En enginn er fullkominn svo að ég fyrirgaf þessa yfirsjón nokkuð ljúfmannlega. En í ljós kom að maturinn á þessari uppákomu var hinn sami og í mötuneytinu. Eini munurinn var sá að hann var borðaður í fínna umhverfi og með víni. En skemmtiatriðin voru góð, afródans, kung fu, tónlist of fleira.

Bömmer Baush and Lomb tækninnar of fleira

2006-02-03T22:45:00.000-08:00

Það er föstudagskvöld hér í Berkeley borg og ég sit á bloggborðinu mínu hér á kaffinu með Kakóbolla (Já, þið lásuð rétt), og reyni að vanda að summa saman atburði vikunar í þetta rugl sem ég kalla blogg. Vikan var bara nokkuð viðburðarrík, þar sem ég hitti loksins aðra Íslendinga hér í borg, borðaði á svakalega flottum veitingastað, fór í augntékk og á dansnámskeið. Skil bara ekkert hvernig ég hafði eiginlega tíma fyrir þetta allt saman. En kannski er enskan mín bara orðin svo góð að ég les helmingi hraðar en áður. Ég náði að minnsta kosti að lesa allar 800 bls sem voru á leslista þessarar viku fyrir tímana sem er bara nokkuð góður árangur.

Annars komst ég að því að það er reyndar fullt af fólki sem leggur það á sig að klöngrast upp á áttundu hæð til að finna mig, meira segja um helgar líka, það kemur víst bara alltaf þegar ég er ekki heima. Það var nefnilega eitthvað Húlapartý hér í I-húsinu síðasta laugadag, ég var ekki heima, því þess í stað hafði ég ákveðið að skella mér í gleðskap hjá leynifélagi hinna földu Íslendinga á flóasvæðinu. Og þegar ég kom til baka um nóttina var skilaboðataflan mín öll útkrotuð. Ég meina það, bara allir að leita að mér...... Hvar er þetta fólk eiginlega þegar ég er heima.....? En annars er ég að hugsa um að gefast upp á tilrauninni og snúa dæminu við og gerast bara síbankandi plága á dyrum annarra hér í húsinu. Eftir allt saman þarf ég jú að fara framhjá öllum hinum hæðunum líka þegar ég fer heim til mín.

Ástæðan fyrir því að ég hef gefið Íslendingahópnum hér um slóðir nafngiftina Leynifélag hinna földu Íslendinga á flóasvæðinu liggur í því hvernig ég komst að tilveru þeirra hérna. Ég hitti nefnilega Bandaríska konu í Saga klúbbnum í síðustu viku sem vissi allt um þetta fólk. Hún var alveg svakalega leyndardómsfull þegar hún pískraði því í mig þegar við vorum að fara heim að hún þekkti nú nokkra Íslendinga hér um slóðir og þeir ætluðu að hittast um helgina. Og endaði á: suss, ekki segja hinum....En hún hringdi síðan á laugardaginn og sótti mig, hittingurinn var á heimili Garðars nokkurns í Okland og þar reyndust vera 4 aðrir Íslendingar auk amerískra velunnara. Borðaði frábæran mat og horfði á ágætis ræmu með þessum skemmtilega hóp. Ég er núna komin á email listan hjá þeim sem þýðir að ég mun að öllum líkindum fara að fá upplýsingar um þjóðlega praktíska hluti. Til dæmis þorrablót, sem að hér um slóðir er víst ekki haldið fyrr en í mars af einhverri ástæðu.....

Á mánudagskvöldinu ákvað ég að gera tilraun tvö til að læra að dansa Salsa. Mætti reyndar á eitt námskeið á síðustu önn en varð að hætta vegna tímaskortar. Eins og í haust mættu miklu fleiri karlmenn en konur á þetta fyrsta námskeið, konurnar voru ca 15 en karlarnir a.m.k. 25. Sem var stórvandamál, konur virðast ekki eiga í neinum vandræðum með að dansa hver við aðra en tveir karlar....? Ónei, meira segja hér í landi dansandi karlmanna er fráleitt að tveir karlar sætti sig við að dansa saman í kvennahallæri, svo að ca 10 karlar sátu bara hjá í hverjum dansi og biðu eftir að röðin kæmi að þeim að fá að dansa við einhverja af konunum 15. En því miður virðist ég hafa tvo vinstri fætur, samt steig ég bara einu sinni á dansherratær þennan klukkutíma og ca þrisvar á annarra kvenna dansherratær. Veit ekki alveg hvernig ég fór að því samt...

Á þriðjudagskvöldinu gaf ég frat í hænsnafóður það sem þeir kalla mat hér í mötuneyti Ihouse og fór við sjötta mann á Perúskan veitingastað í San Fransisco sem nefnist víst Fresko eða einhvað svoleiðis. Fór með Bilal (pakistanskur), Michael (perúskur), Angelu (kínversk), Jennifer (Amerísk) og chileskum vini Bilals og Michael sem ég get engan vegin munað nafnið á. Hlýtur að vera eitthvað langt og erfitt nafn..... En maturinn var alveg geggjaður, Michael pantaði fyrir okkur brot af því besta úr perúskri matarhefð sem við síðan deildum á milli okkar. Ég held að þessi matur eigi eftir að lifa lengi í minningunni og verma hjarta mitt meðan ég velti um í munni mér fiski sem hægt væri að rota mann með, afgamalli kjúklingakássu og myglum kartöflum hér í mötuneytinu alræmda.

Kannski eru stærstu fréttir vikunnar niðurstaða augntékksins í El Corrito í gær. Í stuttu máli kom í ljós að ég er hinn stóri bömmer nýju Baush and lomb lasik tækninnar. Eftir óteljandi tékk reyndist árangur fyrri aðgerðar ekki nægjanlega góður til þess að ég gæti staðist sjónkröfur ökuleyfa hér í Californíufylki, ég er ennþá það rækilega í mínus á hægra auga. Mér létti samt nokkuð við að heyra þetta því ég hef haft alvarlegar áhyggjur af bandarískum ökumönnum eftir að fyrsta tékk leiddi í ljós að ég mætti alveg keyra gleraugnalaus..... En það eru víst aðeins 3 af 100 sem ekki hafa fengið viðunandi árangur með þessari tækni í fyrstu tilraun útskýrðu hvítslopparnir 3 fyrir mér. Já, þeir hötuðu mig allir......En vandinn er sá að það er afar lítið svigrúm eftir til lagfærina vegna þykktar hornhimnunnar, og þeir enduðu mál sitt með þessum orðum: Dr Ellis himself has got to look at this and deside personally what is the best thing to do. Dr Ellis er semsagt augnlæknirinn sem stofnaði dr Ellis lasikstofukeðjuna hér í landi og tónninn í röddum þeirra gaf til kynna að hann væri svona nokkurskonar guð almáttugur lasik tækninnar. Held þeir hafi barasta dropið höfði allir saman í auðmýkt þegar þeir sögðu nafn hans. En að öllum líkindum verður hægt að lappa einhvað upp á þetta, vandinn er bara sá að ég gæti hugsanlega þurft að fara alla leið til San Jose í einhverja súpertækni þar. Þarf samt ekki að borga meira sem er léttir, augun í mér eru víst í einhverskonar ábyrgð..... En mér lýst samt ekkert á það að þurfa að fara með lest frá San Jose eftir aðgerð, staurblind og á valíum.....humm, gaman annars að fá valíum aftur.....rosagott.

Skómaðurinn vinur minn....

2006-01-27T22:29:00.000-08:00

Ég geri aldrei neitt skemmtilegt um helgar. Nema bara að blogga. Og er að drekka kaffi að þessu sinni í stað hvítvínsins......ég býst við að áróður bindindismanna heima um jólin hafi náð eyrum mínum eftir allt saman...En þessa helgina eru allir fjórir náungarnir sem stundum leggja leið sýna um helgar að endimörkum þessa alþjóðaheims sem ég bý í, herbergi 817 í I-house, ýmist í ferðalögum eða á ráðstefnum. Svo að þessa helgina á ég víst enga vini. Annars ætla ég að gera könnun næstu fjórar helgarnar sem ég hef kosið að kalla hversu marga vini áttu í húsinu, en þessi könnun felst í því að telja hversu margir leggja á sig hið erfiða ferðalag upp á 8 hæð um helgar og banka á dyrnar hjá mér. Býst við að útkoman verði heldur léleg þessa helgina.....humm....og ef að lyftan bilar einu sinni enn verð ég sennilega að fresta könnuninni alveg..... En í þessu húsi allt of margra kunningja, ringulreiðar og æsku er svolítið erfitt að átta sig á því hvort maður eiginlega á einhverja alvöru vini svo að ég býst við að könnunin verði bæði fróðleg og gagnleg.

Annars áttaði ég mig á því í morgun hversvegna síminn í herberginu mínu hringir aldrei. Hann reyndist ekki vera í sambandi og hefur víst ekki verið það síðan morguninn eftir að ég kom hingað aftur. Þá hringdi nefnilega Skómaðurinn, sjálfsagt búin að rembast við að ná í mig öll jólinn árangurslaust. Já, kannski ætti ég ekki að vera að kvarta yfir vinaskorti, Skómaðurinn hafði greinilega saknað mín sárt og virtist afar glaður að heyra í mér......Ég var samt að sama skapi ekki mjög glöð eða ræðin þennan morgun, enda sárt þjökuð af flugþreytu, og aftengdi því símann í snarhasti. Og gleymdi víst að setja hann í samband aftur......

Í þessum orðum töluðum kom í ljós að ég á að minnsta kosti einn vin. Astrid (frönsk) byrtist í þessum orðum töluðum og settist hjá mér með hvítvínsglas. Þar sem hún býr ekki í húsinu telst hún víst ekki með í könnuninni minni. En ég ákvað nú samt að fagna komu hennar með því að fá mér hvítvínsglas til samlætis. Og ulla hérmeð bara á bindindismennina.

Annars er víst eins gott að helgin verði róleg, þar sem ég þarf að lesa 3 ca 350 bls bækur fyrir næstu viku. Og er bara búin með eina þeirra. Það er ekkert smá lesefni í áföngunum mínum og ég botna ekkert í því ennþá hvernig samnemendur mínir fara að þessu. En annars eru góðu fréttirnar þær að JL féllst á efni mitt fyrir lesáfangan, það er um etníska aðra í Skandinavískum sögnum og þjóðtrú. Þetta er svona uppbót fyrir ritgerðarefnið sem ég fékk ekki að taka í folklore 250b, ég er bara búin að víkka það svolítið upp.

Í gær mætti ég í hinn víðfræga Saga klúbb hér í Berkeley, sem er hópur af fólki sem hefur það tómstundargaman að hittast einu sinni í mánuðu og þýða yfir á ensku texta íslenskra fornrita. Þetta er að sjálfsögðu aðeins yfirskin fyrir drykkju og át, eins of títt er með slíka klúbba. Ritið sem nú er verið að þýða í þessum ágæta klúbbi er Heimskringla, og var mér strax fengin texti til þýðingar, og ég held að ég hafi bara komist nokkuð vel frá honum. Brotið mitt var um viðureign Ólafs helga við erfiða bændur sem ekki vildu þýðast kristina trú. Og þurfu mikið að þinga, sem ég þýddi víst sem congressa.......En þetta var bara nokkuð skemmtilegt og ég mun áreiðanlega mæta aftur.

Endurkoman

2006-01-20T21:19:00.000-08:00

Ég biðst auðmjúklega afsökunar á því að hafa ekki gefið frá mér lífsmark þessa 11 daga sem liðnir eru frá því að ég sneri aftur hingað í Berkeleyborg. Ástæðan er krónísk flugþreyta sem hefur þjakað mig liðna daga og veldur því að á mér slokknar klukkan 10 á kvöldin, eða fyrir minn venjulega bloggtíma. Þetta er hið versta mál, ég vakna klukkan 9 á morganna, tek 3 tíma síðdegisblund ef hægt er eftir hádegi en er samt ennþá þreytt á kvöldin. Sambýlingar mínir hafa gert tvær tilraunir til að lækna þessa síþreytu mína með göróttu meðali sem gengur undir heitinu bjór þessa 11 daga, en ég er samt ennþá alveg jafnþreytt. Morgnanna eftir lækningartilraunir þeirra bættust bara mildir timburmenn ofan á alla svefnþörfina.

Annars neyddist ég til þess að sleppa hvítvínsglasinu með þessu bloggi, sem eru eflaust ánægjulegar fréttir fyrir þann hóp lesenda minna sem um jólin tjáðu mér áhyggur sínar af hinu tíða hvítvínsþambi mínu. Ástæðan er sú að rétt fyrir jólin gekk kaffihúsið mitt hérna á International house í gildru lögreglunnar og seldu áfengi til tálbeitu undir 21 árs aldri. Þeir gátu valið um að borga risasekt eða missa leyfið í 6 vikur, og þar sem um fyrirsjáanlegan rólegan tíma var að ræða völdu þeir seinni kostinn. Þetta hefur það í för með sér að hér verður hvorki hægt að fá hvítvín né bjór þar til 23 janúar, en þann ágæta dag ætlar rjóminn af íbúum hússins að fjölmenna á kaffið og bergja á nýjabruminu.

Ferðalagið út var nokkuð skrautlegt og alveg hreint ótrúlega langt. Ég lenti á alveg réttum tíma í Minneapolis, eða 17: 30 að staðartíma (Bravó Flugleiðir!), það var víst meðvindur. Ég sat í miðjusæti á leiðinni þangað, mitt á milli stæðilegs karlmanns og ansi hreint breiðri Amerískri konu, svo að ekkert sást af mér á leiðinni annnað en vinstra augað og herðablaðið. Það hlýtur að hafa verið skondið að sjá okkur borða, því það þurftum við að gera alveg samtaka vegna skorðunnarinnar á öxlum okkar. Ég fór í gegnum reentríið og tollinn vandræðalaust í Minneapolis, þegar tollvörðurinn spurði hvort ég væri með einhvern mat tilkynnti ég kinnroðalaust að ég væri með: Two 500 ml bottles of Icelandic brennivín, some chocholate and some Icelandic snakk, it's a bit fishy...). Þetta síðasta var að sjálfsögðu steinbítsharðfiskurinn minn góði, heil 600 grömm og að því sem mér skilst alveg snarólöglegur hér í Ameríku. En tollarinn virti hreinskilni mína, spurði bara hvort að brennivínið væri fyrir bakstur og vínkaði mér svo í gegn.

Í Minneapolis voru töskurnar mínar hirtar af konu sem talaði ákaflega lélega ensku, og ég fékk strax ákveðnar efasemdir um það að farangur minn myndi skila sér á leiðarenda. Ég hitti annan Íslending á flugvellinum sem var að fara áfram til San Fransisco með sama flugfélagi og ég, Frontier airlines, og saman hlupum við endanna á milli á St. Paul flugvelli í leit að inntékkinu. Fundum það loksins og náðum bara nokkuð tímanlega í flugið. Flugvélin reyndist vera mjög flott, fékk mjúkt og gott gluggasæti með litlum sjónvarpsskjá og ótal sjónvarpsstöðvum. En rétt fyrir flugtak mælti flugstjórinn þessi orð: Góðir farþegar, eftir 2 mínútur munum við taka á loft til Denver!!! Mér brá að sjálfsögðu illilega í brún enda ekki stafur um Denver í mínum ferðaskjölum. Svo að ég hnippti í næsta mann og spurði hvort að þessi vél væri ekki örugglega að fara til San Fransisco líka? Svo reyndist vera, en ég fékk að skoða flugvöllinn í Denver í næstum því tvo klukkutíma í millitíðinni og var á þeim tímapunki orðin allsvartsýn á farangurheimtur, þar sem flugvellirnir voru núna orðnir þrír talsins. Ég lenti um klukkan 11 að staðartíma í San Fran, ég og hinn íslenski samferðamaður minn stóðum drjúga stund árangurlaust við farangursbandið ásamt 3 öðrum farþegum Frontiers. Þegar slokknaði á bandinu röltum við yfir á lost luggage skrifstofuna ásamt himum þremur, en þegar þangað var komið uggvötvaðist að við vorum reyndar öll fimm Íslendingar. Svo að ég býst við að eitthvað hafi klúðrast í Minneapolis með töskurnar úr Icelandair. Annars var bara fínt að labba farangurslaus út af flugvellinum, ég tók bara Bartlest heim og fékk síðan töskurnar heimsendar næsta dag.

Í þessari viku hófst síðan kennsla hér í Berkeley háskóla, og svo einkennilega vill til að bæði námskeiðin mín eru kennd á þriðjudögum, annað frá klukkan 9-12 og hitt frá 15: 30-18:30. Semsagt, langir þriðjudagar framundan í vetur. Fyrra námskeiðið er framhaldsnámskeið af hinu póst móderníska folklore 250a, en í þessum hluta á víst að færa fókusinn frá kenningum dauðu, evrópsku karlmannanna sem skópu fræðigreininga og voru víst ekki alveg nógu pólitical correct, yfir til lifandi fræðimanna 20 aldrinnar. Hugmynd mín um ritgerðarefni fyrir áfangann, etnískir aðrir í íslenskum sögnum og þjóðtrú, vakti engan fögnum hjá kennara áfangans, Briggs, það var víst hvorki nógu pólitískt né nútímalegt. Held að hann vilji að ég skrifi einhvað um íslenska erfðagreiningu í staðin.....? Skildi hann samt ekki almennilega, en ég er viss um að mér leggst eitthvað til. Annars er ég að hugsa um að setja bara hitt efnið inn í lesáfanga sem ég ætla að reyna að koma á koppinn í staðin fyrir Scandinavian 250 sem var því miður tekinn af dagskrá. Víkka bara efnið upp og kalla það etnískir aðrir í Skandinavískri þjóðsögum og treð mér þannig aftur inn í Skandinavíudeildina. Seinna námskeiðið sem ég tek á þriðjudögum er mjög spennandi, það nefnist Theories of narrative, kennt af Katharine Young, og fyrsti tími gefur til kynna að nú fái maður loksins að vita hvað narrative eiginlega er. Námskeiðið er annars fullt af mannfræðingum auk þjóðfræðinga og ég hafði nettar áhyggjur af því að fjölmennið gæti valdið því að ég fengi ekki inni á því. En Young reyndist hin almennilegasta þegar ég spurði hana, ég hef grun um að þetta námskeið verði það gagnlegasta í allri dvöl minni hér í Berkeley og hlakka bara mikið til þriðjudagssíðdeginna.

Þrátt fyrir þreytuslen hef ég afrekað að fara tvisvar í bíó eftir að ég kom aftur hingað út, sem er 50% auknin í bíóferðum frá síðustu önn. Sá mjög góða mynd sem hér Capote með Michael (perúskur) og tveimur nýkomnum stúlkum sem mér hefur ekki ennþá tekist að læra nöfnin á, held samt að önnur hafi verið kínversk og hin amerísk. Síðan fór ég á þá blóðugu mynd Hostel með Nick (grísk-amerískur), fannst hún soldið gorug en var bara allt of þreytt til að halda fyrir augun eða öskra. Það vakti samt athygli mína að Íslendingurinn í myndinni var drepinn fyrstur, svo að ég ætla bara að láta það vera að ferðast um Austur Evrópu næstu misserin.

Ég er að koma heim...

2005-12-15T04:26:00.000-08:00

Jæja, boggið verður stutt að þessu sinni, það er nefnilega bara hálftími þar til ég fer út á flugvöll. Ojá, ég er að koma heim í jólafrí. Flýg frá San Fran til New York og þaðan til Keflavikur. Sem þýðir að ég lendi ekki á Íslandi fyrr en klukkan 06:45 á föstudagsmorgninum vegna tímamismunar....Mér líður nú samt eins og ég eigi sólahringsferðalag fyrir höndum. En ég vænti þess að einhverjir séu til í bjór um helgina og auglýsi hér með eftir drykkjufélögum um helgina.

Annars var Skandinavískt coffee hour hér í Ihouse í kvöld, Noreigur, Svíþjóð og Danmörk. Þau voru með svona Lúsíu hátíð, æ þið vitið stelpan með öll kertin á hausnum. Þetta var bara nokkuð flott hjá þeim, nema hvað strákarnir í Lúsíu fylgdinni voru með hvíta oddahatta og litu soldið út eins og klú klaks klan (eða hvað það nú heitir). En þau sungu nú bara ágætlega og komust alveg frá þessu óbrennd.

Annars var síðasta vika afar strembin og sama og ekkert sofið fyrir vikið. Ég var að ganga frá ritgerðum, eins og frægt er orðið (sendi mörg hjálparköll til Íslands, takk takk allir sem hjálpuðu). Held að ég hafi komist nokkuð slysalítið frá annarri ritgerðinni, en hin gekk öllu verr, þar sem ég var bókstaflega fárveik af ofnæmiskvefi þegar ég skrifaði seinni hlutan af henni og man barasta mest lítið eftir því hvað ég skrifaði.....

En nú er flugvallarskutlan rétt ókomin og best að koma sér. Ég verð sennilega með gamla símann minn þegar ég kem heim og verð búin að hlaða hann. Ef hann þá virkar ennþá. En símanúmerið er 895 7372. Bjallið endilega á föstudaginn, og bless á meðan.

Ofnæmi, ritgerðir, skómenn og brunaboðar

2005-12-07T22:33:00.000-08:00

Nei, nei, ég er ekki dáin, bara alveg ógeðslega þreytt. Og komin með skrifa á tölvuleiða. Ég hef nefnilega verið alveg ótrúlega bissý við að skrifa ritgerðir og er sko ekki búin. Ég skil bara ekkert í þessu, ég byrjaði á báðum ritgerðunum fyrir meira en mánuði síðan, hvernig get ég enn verið að skrifa....? Annars hélt ég framsögu um báðar ritgerðirnar í vikunni, enda þótt ég væri ekki búin að skrifa þær, og komu spákonuhæfileikar mínir sér mjög vel við flutninginn. Og mér tókst bara nokkuð vel upp, held ég. Vona bara að restinn af ritgerðunum verði í einhverju samræmi við framsögurnar.....

Annars tók ég mér hvítvínsfrí í kvöld frá ritgerðarskrifunum, ástæðan er sú að ég hef náð mér í kvef og fannst því nauðsynlegt að grípa til róttækra fyrirbyggjandi ráðstafanna áður en það versnaði. Annars held ég að þetta sé ofnæmiskvef, því það byrjaði á laugardaginn síðasta á veitingastað sem skartaði af ca 50 stykkjum af jólastjörnum. Þetta var reyndar hálf fyndið, því að eftir snarpa hnerra kviðu spottaði ég pínkulitla jólastjörnu á borðinu sem ég sat við og færði hana hið snarasta í burtu. Hnerrarnir hættu ekki, og þá tók ég skyndilega eftir því að það voru jólastjörnur upp um alla veggi. Þetta var eiginlega eins og martröð, maður eyðir einu skrímsli og sér síðan 50.......ég meina það, þetta var eins og blómaval.

Þar sem það er langt síðan ég hef skrifað er rétt að tæpa á atburðum liðinna vikna. Að morgni þakkargjörðardagsins, klukkan 8 nákvæmlega, hringdi síminn hjá mér. Á línunni var maður sem virtist vera að hringja í skakkt númer. Þar sem almennt þokuástand ríkir í mínu heilabúi til a.m.k. klukkan 10 glutraði ég út úr mér bæði nafni mínu og þjóðerni. Gall þá við í kauða: Icelandic! ohyes, you are the girl with the two pony tales who makes such a lowed nouse when you walk in your flipflapp shoes, tell my, what collore are they? Og þá vaknaði heilabúið, þetta var sko ekki vitlaust númer, heldur Skómaðurinn. Að sjálfsögðu skellti ég á, en mér fannst mjög óhugnalegt að hann skildi geta lýst mér, því að dagana á undan hafði ég verið með fléttur í hárinu..... Og tásandalarnir mínir eru mjög háværir þegar ég geng um gólf hér í Ihouse. Kauði semsagt veit hver ég er, eða minnsta kosti hvaðan. Það sem verra var við þetta allt saman var að á tímabili leit út fyrir að hann væri að fylgjast með glugganum mínum, þar sem hann hringdi nokkrum sinnum ca 1 mínútu eftir að ég kom inn í herbergið og kveikti ljósið. Hann hringdi í næstum allar stelpurnar á hæðinni minni næstu daga, Josephine (kenísk) hafði svipaða sögu að segja og ég, það er að segja að kauði virtist einnig geta lýst henni. Svo að við erum næstum því vissar um að Skómaðurinn búi í húsinu. Og ég þurfti að gefa lögregluskýrslu númer tvö síðan ég kom hingað.

Brunakerfið fór annars í gang í síðustu viku, klukkan 3 um nóttu. Og allir 600 íbúarnir þurftu að yfirgefa kofan í hvelli og safnast saman úti á plani. Ég var ekki sofnuð, heldur var ég að setja á mig sjálfbrúnkukrem (svo að ég líti út fyrir að hafa verið í Kaliforníu þegar ég kem heim). Þar sem ég hafði aðeins náð að setja krem á ca hálfa bringuna og annan handleggin þegar lætin byrjuðu var ég vægast sagt köflótt næstu daga. En að sjálfsögðu snaraði ég mér í föt og út eins og lög gera ráð fyrir, og var svo forsjál að grípa með mér bjór í leiðinni. Sem öllum fannst nokkuð fyndið úti.....spottaði samt rússneskan strák sem ég þekki sem hafði gert það sama og skálaði við hann fyrir rússnesk/íslenskri fyrirhyggju. En ég var mjög þakklát fyrir fyrirhyggjuna með bjórinn þegar ég hafði staðið úti í rigningunni í ca klukkustund. Þetta reyndist vera gabb, og íbúarnir rennblautu fengu að fara aftur inn í húsið klukkan 4. Þar sem ég var bæði blaut og köld og einnig Josephine og Claire (frönsk), slæsti ég forlátri koníaksflösku sem ég átti á okkur. Við héldum semsagt náttfatapartý, sem var mjög athyglisvert, því að sjálfsögðu snerust umræður um karlmenn og kynlíf. Þetta var annars allt á fjölþjóðlegu nótunum og ég veit miklu meira um karlmenn og kynlíf víðsvegar um heiminn enn áður.....

2005-11-30T03:13:00.000-08:00

Úppps....

laser yfirstaðin, soldið blurrý

2005-11-23T20:57:00.000-08:00

Þá er ég enn og aftur á kaffinu með hvítvínsglas, en að þessu sinni alein og yfirgefin þar sem flestir hafa yfirgefið I-húsið vegna Þakkargjörðarhátíðarinnar. Sem er bara mjög gott þar sem það skapar afar gott næði fyrir heimanámið. Ég get ekki sagt að ég sakni þess að gera mér dagamun þessa helgi, því að ég hef jú lifað án Þakkagjörðarkalkúns í 33 ár og tel mig því alveg geta sleppt þessari hátíð. Mér stóð reyndar til boða að vera ættleidd þessa helgi af Amerískri fjölskyldu, en taldi það vera helst til seint í rassinn gripið, þar sem ég er nú 33 ára gömul og ætti eiginlega að eiga fjölskyldu sjálf......

Það er helst að frétta að frétta að lasik augnaðgerðin er yfirstaðin. Já, þið lásuð rétt, ég er núna gleraugna og linsulaus, að vísu ennþá hálfblind eftir aðgerðina en vona að það lagist á næstu dögum. Ég fór í tékk á fimmtudaginn sem leiddi í ljós að ég var ágætis kandídat fyrir svona aðgerð og fékk tilboð upp á 3500 dollara, sem er hellings peningur, en samt ekki eins dýrt og heima. Þar sem Buddi Holly gleraugun góðu voru við það að detta í sundur og það hefði verið hreinsta bruðl að kaupa ný og ætla hvort sem er að fara í aðgerðina á næstu mánuðum, ákvað ég að hoppa á tilboðið. Og gat valið um síðasta mánudag eða ekki fyrr en í desember. Svo að á mánudaginn mætti ég á augnlæknastofuna í fylgd Julie (dönsk) og lagðist undir laserinn. Fékk valíum fyrir aðgerð, sem stóð aðeins í ca 5 mínútur. Hjúkkan lét mig fá verkjatöflur, svefntöflur og 4 tegundir af augndropum í nesti og síðan var ég send heim með svört stórkonusólgleraugu sem huldu nánast allt andlitið á mér(sennilega aðeins framleidd í einni stærð). Og var mikið feigin að hafa tekið Julie með mér, því annars stæði ég sennilega ennþá fyrir utan augnlæknastofuna í valíumrús....

Þegar að heim var komið át ég svefn og verkjatöflurnar góðu og lagðist undir feld, eftir að hafa sett upp þau alljótustu bólstruðu skíðagleraugu sem ég hef á ævi minni séð. Þennan hrylling á ég víst að sofa með í heila viku, og er tilgangurinn sá að ég klóri mér ekki í augunum eða kýli sjálfa mig í svefni. Þetta eru ekki einu svefnóþægindin, því að auk þess þarf ég að sofa á bakinu með kodda sitt hvoru megin við hausinn. Tilgangurinn með þessu er víst sá að koma í veg fyrir að ég rúlli á hliðina og skapi þrýsting á annað augað. Þið ættuð bara að heyra hroturnar sem ávallt fylgja mínum baksvefni.....Og svo eru það blessaðir augndoparnir, ein tegund á 2 kls fresti og önnur á 4 kls fresti....og aðrar tegundir eftir viku. Annars hef ég smá áhyggjur af árangrinum, þar sem ég sé alveg ágætlega orðið með öðru auganu en ekki með hinu. En ég sá annars verr með hægra auganu áður, svo að kannski þurftu þeir að gera meira við þar.....En ég vona að þetta verði ok á næstu dögum, því að annars rek ég upp skaðræðis öskur í augntékkinu í næstu viku......

Annars er fátt annað að frétta, ég fór í matarboð til Scotts (breskur og alsgáður að þessu sinni), í gær með Julie hinni fyrrnefndu. Hann er að passa höll einhverns vinnufélaga uppi á fjalli, og sótti okkur um kl 18:30, svo að í þetta skipti slapp ég alveg við að villast strætanna á milli. Við snæddum mjög góðan marakóskan túnfiskrétt og horfðum á sjónvarpið, það er að segja þau horfðu á sjónvarpið og ég giskaði á hvað væri að gerast á skjánum þar sem sjónin var soldið blurrý eftir aðgerðina. En þarna fer ég að öllum líkindum aftur á morgun í Þakkargjörðarkvöldverð. Þar sem Scott er grænmetisæta (borðar samt fisk), verður alveg örugglega ekki kalkúnn á borðum. Hann harðneitar að gefa upplýsingar um matinn en ég vona að það verði ekki soyakalkúnn......eða baunastappa.

partýpúp, fjölendagötur og fleira

2005-11-16T22:41:00.000-08:00

Hvítvínið rennur ljúflega niður að vanda hér í landi lögreglupartýpúpara og meints frjálsræðis. Ekki það að ég hafi beint eitthvað upp á þessa partýpúpara að kvarta, enda sárasjaldan farið í partý hér í bæ, en síðustu helgi gat ég samt ekki annað en tekið eftir því að það ríkir afar lítið umburðarlyndi í garð óformlegs skemmtannahalds meðal bæjaryfirvalda hér í Berkeley. Ég var nefnilega að læra til kl. 02 á laugardagskvöldið og um ca miðnætti hitti ég hóp af fólki sem hafði verið í partýum víðsvegar um Berkeley. Þessi partý fengu öll þann sorglega endir að vera stöðvuð af lögreglunni. Mér taldist til að ég hefði hitt einstaklinga sem voru að koma úr ca 5 aðskildum partýum.....Vá, lögreglan hlýtur að hafa verið rennisveitt við sitt helsta verkefni, Partýpúping. En ég er ansi hrædd um að ef við hefðum sama umburðarleysi gagnvart drykkju og skemmtannahöldum á Íslandi og eru við ríki hér, væri allt logandi í óeirðum og uppreisnaranda. En í stað þess að brenna bíla og mótmæla skorti á mannréttindum (þ.e. réttindum tengdum friðhelgi heimilisins og því hverju þar fer fram), hengir Kaninn haus og segir; Æ, þetta hefur bara alltaf verið svona...

Á sunnudagkvöldinu fór ég nú samt í hálfgert partý. Þetta var svona fínt partý, heima hjá JL í Skandinavíudeildinni. Það er alltaf soldið skrítið að hitta prófessorana og kennarana í Skandinavíudeildinni af því að annar hver talar íslensku. Finnst soldið erfitt að muna hverjir þeirra það eru samt....og tala orðið alveg hundlélega íslensku enda í engri æfingu. En partýið var hjá John, sem býr í Oak Knoll Terrance hér í Berkeley. Hann sendi mér bara nokkuð góðar leiðbeiningar; elta Piedmont Ave til enda, beygja til vinstri, elta götuna að ljósunum og beygja síðan til hægri og þá ertu komin. Semsagt, ekkert mál, bara ein míla. En annað kom þó á daginn þegar gönguferðin hófst og eins og ég á vanda til rammviltist ég náttúrulega. Í ljós kom að Piedmont Ave, sem reyndar er gatan sem ég bý í, endar á alveg hreint ótal mörgum stöðum. Og á einum staðnum var meira að segja búið að snúa götuskiltinu í ca 10 hringi. Og á öðrum dauðum enda pissaði maður næstum því á mig....held að það hafi samt ekki verið viljandi heldur kannski bara náttblinda. En eftir að hafa endað Piedmont Ave ca 10 sinnum án þess að finna Oak Knoll eða einhver götuljós, gafst ég upp og hringdi í Bilal (pakistanskur) heima í I-House og bað hann um að fara á netið og leiðbeina mér að Oak Knoll. Samtal okkar gekk eitthvernmegin svona fyrir sig:

Ég: ég stend núna við Edison skólann....
Bilal: Nei, það er enginn Edison skóli á kortinu...
Ég: Ok, ég geng aðeins lengra áfram, en Piedmont endar samt virkilega hérna...
Bilal: Hvaða gata krossar hjá þér?
Ég: Hér er einhver sem heitir Gerber, hún var ekki í leiðbeiningunum og endar inni í fjallinu....
Bilal: Ef þú ert í Gerber, ertu mjög heit, Oak Knoll er bara rétt hjá þér.
Ég: Ó, hér er einhver göngustígur, en hann liggur upp fjallið.
Bilal: Hvað er götunúmerið?
Ég: Gerber 2815, er ég heit?
Bilal: Já, þú hlýtur að vera komin.
Ég: púff púff (afar andstutt eftir fjallgönguna), nú er ég við Gerber 2825, er ég heitari?
Bilal: Já, samkvæmt kortinu ertu hreinlega komin.
Ég: Ég sé svakalega götu með fullt af höllum, best að leita að skilti.....Ojá, þetta er Oak Knoll, vá ég er komin og bara einni klukkustund og tuttugu mínútum of sein.

Ójá, kennarapartý eru fín, en mikið svakalega er erfitt að rata í þau. Og þegar í partýið var komið vakti það bara kátínu hvaða leið ég hafði komið. Átti víst ekki að brölta yfir neitt fjandans fjall. En mér leið samt bara nokkuð vel eftir nokkur hvítvínsglös og allt talið á ástkæra ilhýra.

Komið hefur í ljós að fyrirbærið veður er ekki sér íslenskt fyrirbrigði, það er einnig að finna í þeim ágæta paradísarbæ Berkeley. Frá aðfararnótt mánudags og allt fram á mánudagskvöld, nötraði allt og skalf, og reyndist ástæðan vera hávaðarok. Þetta kom okkur skærgrænum íbúum I-house algerlega í opna skjöldu, enda búið að fylla kollinn á okkur með sætum, hvítum lygum um eilífa veðraparadís þar sem aðeins rignir á nóttinni og rok þekkist ekki. En þetta reyndist því miður ekki vera alveg rétt, og ofan á allt var ofninn í herberginu mínu bilaður, svo að aðfaranótt mánudags var alveg hreint svakalega köld. Enda engar almennilegar sængur að finna hér í bæ, aðeins tilbrigði við ábreiður sem ekkert gagn gera. Svo mikill var kuldinn þegar verst var að minnstu munaði að ég héldi af stað í karlaleit með það fyrir augum að láta hann hita upp beddan minn....

Í morgun var ég síðan vakin upp með andfælum klukkan hálfellefu um morguninn, sem er afar ókristilegur tími þegar maður hefur verið að læra til klukkan þrjú nóttina áður. Mættur reyndist vera heljarinnar rumur sem sagðist ætla að laga ofninn minn. Það tók mig þó nokkurn tíma að muna að ég hafði víst kvartð yfir honum við yfirvöld hér á bæ á mánudaginn var. Og á meðan maðurinn mundaði áhöld sín við ofnin bilaða ranglaði ég um herbergið eins og móðursjúk hæna, enda glænývöknuð og óvön að hafa viðgerðakarla í svefnherberginu mínu. Sennilega leyst kauða ekkert á mig, þar sem hann tilkynnti mér loks að hann þyrfti að ná í fötu og kæmi aftur eftir smá stund, ef ég skildi nú vilja nota tækifærið og klæða mig á meðan? Það var fyrst þá sem ég áttaði mig á því að ég var á náttfötunum og þeim ekki mjög siðsamlegum.....En ég tók manninn á orðinu, hentist í föt og yfirgaf herbergið, alveg hreint svakalega illa úfin og ógreidd. Og hélt mig fjarri herberginu meðan á viðgerð stóð af einskærri blygðun yfir náttfatasýningunni. En maðurinn gerði sitt gagn og ofninn malar hreinlega af hita og ánægju núna og engin þörf á aukahita í rúmið lengur.

Ég hef annars litið svakalega nördalega út síðustu viku, svo að líklega hefði karlaleitin gengið afar treglega á mánudagsnóttina ef á hefði reynt. Ástæðan er sú að augun mín tóku allt í einu upp á þeim óskunda að hafna linsunum, svo að síðustu daga hef ég gengið um með Buddi Holly gleraugun mín öllum til mikillar skelfingar. Þar sem ég hef komist að því að gleraugnastúss er ekki einfalt mál hér í landi kapitalisanna, ákvað ég að skoða annan möguleika, þ.e. laseraðgerð. Og fann einn aðila sem býður upp á frítt tékk fyrir svona aðgerðir og gerir síðan tilboð í augun á manni. Mæti þangað í fyrramálið og læt ykkur síðan vita hvernig fer í næstu viku. Svo kannski kem ég heim til landsins bláa með alveg hreint splúnkuný augu um jólin....

Poker, bjórkvöld og fleira

2005-11-10T23:01:00.000-08:00

Ég biðst afsökunar á langri ritstíflu undanfarið, þá sjaldan sem ég hef haft tíma til að skrifa eitthvað, hefur ég hreinlega ekki haft orku eftir til að skrifa eitthvað af viti. En í kvöld stendur þetta allt til bóta, enda er ég nýkomin heim af happy hour hjá þjóðfræðinni og bara nokkuð mild eftir örfáa bjóra á þeim ágæta stað Blake´s. Og er aðeins of kát til að setjast að lestri, svo að það er víst eins gott að eyða restinni af kvöldinu í hvítvín og blogg.

Fyrst af öllu biðst ég velvirðingar á því að setja ekki fleiri myndir inn á bloggið mitt. Málið er það að ég er gjörsamlega fötluð þegar kemur að tæknimálum, auk þess sem mín ágæta en mjög svo þrjóska rammíslenska tölva hefur þróað með sér einstakan gremjuvírus gagnvart bandarísku netkerfi, sem hefur það í för með sér að hún er ófáanleg til þess að tengjast ákveðnum vefsíðum sem taka að sér að birta myndasíður. Svo að ef einhver vill sjá fleiri myndir frá hrekkjavöku, bendi ég á síðu Klaus kunningja míns, á slóðinni http://galleries.ktruehl.net/index.php?spgmGal=berkeley_05-06&spgmFilters=. En ég mun samt halda áfram að vinna í myndamálinu og hver veit nema mér takist loksins að búa til link á myndirnar mínar hér á síðunni minni, ja, eða finna einhvern sætan snilling hér innanhús sem græjar þetta allt saman fyrir mig.

Ég hef annars vægt til orða tekið verið frekar önnum kafin upp á síðkastið. Ástæðan er að sjálfsögu ritgerðarskrif og annað sem hefur hrunið yfir mig hér í náminu. Skil ekki alveg hvernig hinir fara að þessu. En var samt bent á það að flestir alþjóðlegir framhaldsnemar láta sér nægja að taka tvo áfanga en ekki þrjá eins og ég. Svo að nú skil ég betur af hverju nágrannar mínir virðast alltaf hafa tíma fyrir bjór.....

Annars tók ég pásu frá ritgerðaskrifunum á mánudagskvöld, miðvikudagskvöldinu og nú í kvöld, fimmtudag, svo að ég ætti ekki að vera að vorkenna sjálfri mér svona fjandi mikið. Á mánudagskvöldinu átti Claire (frönsk) afmæli og að sjálfsögðu var mér bæði ljúft og skilt að heiðra hana með nærveru minni og bergja á frönsku kampavíni og jarðaberum hér í I-house. Á miðvikudaginn lagðist ég síðan í fjáhættuspil og spilaði poker, og þrátt fyrir að hafa aðeins spilað Texas holdem einu sinni áður, gerði ég mér lítið fyrir og vann pott kvöldsins, sem að þessu sinni var 40 dollarar. Og þurfti að kaupa könnu af bjór handa spilafélögunum fyrir vikið. Semsagt, alveg óvænt bjórdrykkja..... en strákarnir virtust bara nokkuð sáttir við að hafa tapað fyrir konu sem þar af auki var byrjandi eftir bjórinn..... röfluðu samt eitthvað um byrjendaheppni...En vá, mikið djöv...er ég góður blöffari!

Í kvöld var síðan bjórkvöld hjá þjóðfræðinni hér í Berkeley, og þar sem fundarstaðurinn reyndist vera aðeins steinsnar frá I-house ákvað ég að mæta á svæðið. Að þessu sinni var bara nokkuð góð mæting og að vanda líflegar umræður. Meðal annars ræddum við skrítnustu vinnur sem við hefðum unnið um ævina, og ljós komu margir mjög athyglisverðir vinnustaðir, eins og sláturhús, kalkúnabú og fleira. Held samt að ég hafi haft vinninginn, þar sem ég vann við að vökva blóm í fyrirtækjum/stjórnarráðum og skreyta jólatré forðum daga í blómaval......Erfitt að toppa það.

En talandi um jólin, í lok nóvember ætla ég að kaupa jólaseríur og setja í gluggan minn, sama hvað hver segir(veit ekki alveg hver stefnan í jólaskreytingum er hér í Berkeley). Og fara í alveg brjálað íslenskt jólaskap....og hlakka til að fara heim í: rok/skafrenning/slyddu/byl/frost/rigningu....

Myndir, annar skammtur

2005-11-04T00:32:00.000-08:00

Á leiðinni í hrekkjavökupartý, ég, Jaime, Claire, Torben, Astrid, Tim, Klaus, Buhraim (ekki viss um stafsetningu á þessu nafni)
Mjallhvít/Claire
Og aftur....
Súperafi/Torben gerður klár
Gekk ekki vel.....

Myndir, fyrsti skammtur

2005-11-03T22:59:00.000-08:00

Ég í Svanakjólnum góða á leið í hrekkjavökupartý
Sólsetur séð frá I-House
Meira sólseturBerkeley að kvöldi til
Lika Berkeley

Sögur af djammi

2005-11-01T22:39:00.000-08:00

Þá er ég enn og aftur komin á borðið mitt fyrir utan I-house kaffið og með hvítvínið góða, enda þótt að ég hefði nú vart list á því eftir þrotlaus partý og gleðskaparkvöld síðustu viku. Já, í síðustu viku varð ég alveg spinnigal og djammaði hvorki meira né minna en 4 sinnum á 7 dögum. Sem bætir alveg upp síðustu vikur sem hafa að mestu snúist um skólann og ekkert annað. Tilefnið að öllum þessu djammi var að sjálfsögðu Hrekkjavakan, sem hér í bæ líkist mest kjötkveðjuhátíð, sökum þess að hún teygir sig yfir marga daga og felur í sér nokkuð viðstöðulausa drykkju. Og mikið af hálfnöktu fólki.......

Djammstandið hjá mér hófst nokkuð hóflega á miðvikudaginn, með bjórdrykkju hér á kaffinu. Þar mættu Torben, Tim og Klaus (þýskir), Claire og Astrit (franskar) og Jaime (segir maður Kosta ríkastur þegar einhver er frá Costa Rica?)......Verið að fara ofan í saumana á væntanlegri hrekkjavöku sjáið nú til........Og áður en við vissum vorum við búin að slátra nokkrum könnum af bjór og partýferð á föstudagskvöldinu komin á koppinn.

Á fimmtudagskvöldinu mætti ég á Triple rock happy hour hjá þjóðfræðinni hér í Berkley sem venja er á fimmtudagskvöldum. Annars er eiginlega alltaf happy hour hjá mér hér í Berkeley þar sem bjórinn kostar aðeins 1/3 af því sem hann kostar heima.......En að þessu sinni ætlaði ég aðeins að staldra við í klukkustund og halda svo heim þar sem ég hafði tekið svolítið hressilega á því kvöldið áður......En í ljós kom að flestir voru á leið til San Fransisco þetta kvöld, og þar sem ég sá fram á að fá bílfar fram og til baka stóðst ég ekki freistinguna og hoppaði með.......Og upplifði tvímælalaust skemmtilegasta kvöldið mitt hér hingað til.

Leiðinn lá á bar sem nefndist því frekar neikvæða nafni Bottom of the hill. Sem mér fannst frekar fyndið þar sem að í síðustu viku, eins og þið kannski munið, var ég stödd í klúbbi að nafni Top of the mark. Ég fór semsagt frá toppinum á botninn á aðeins 7 dögum......Bottom of the hill reyndist vera live performance bar sem sérhæfir sig í athyglisverðum tónlistaratriðum. Undrin hófust með stórundarlegum náunga í gylltum geimbúningi sem söng stórfurðuleg lög fyrir framan hvít tjöld. Einhverjir hljóta að hafa verið að störfum bak við hann þar sem klippimyndir birtust stöðugt á hvítu tjöldunum.....mjög skrítið og erfitt að lýsa. Eftir að geimgæinn og klippimyndirnar höfðu lokið sér af steig á stokk hljómsveitin Dead hen sons pleaseeasaur, en þessi ágæta hljómsveit samanstóð af ca 7 einstaklingum og spilaði eingöngu lög úr Prúðuleikurunum. Já, þið munið, Kermit, Svínka og þetta lið....og þau voru alveg hreint frábær, spiluðu inn á milli á teskeiðar, steppskó og fleira furðulegt sem ég kann ekki að nefna. Eftir að Dauðu Hensonarnir runnu sitt skeið, mætti á sviðið hljómsveitin Captured by robots, sú hljómsveit samanstóð af einum manni og sex vélmennum....sem voru öll klædd í Star trek búninga og léku frekar súrt þungarokk. Og voru bara helv...góðir. Ég kom heim klukkan 01, með svartar naríur í hendinni sem státuðu af þessari skemmilegu áletrun: This ass has been capture by robots. Hlýt að hafa fundist þetta afar merkilegur minjagripur um Ameríska menningu þegar ég keypti þær.....

Á föstudagskvöldinu fór ég í partýið góða sem planað var á miðvikudaginn. Þetta var búningapartý og því varð ég að fá mér búning í hvelli á föstudaginn. Þar sem mér skorti hráefnið til þess að búa til Loðna manninn eða eitthvað annað gamalt og gott íslenskt, ákvað ég að endurvekja tiltölulega ungt hryllingssjokk íslensku þjóðarinnar, og bjó til: Svanakjólinn hennar Bjarkar..... Og trúið mér, ég var hrikalega flott....Í hvítum puffpilsi og fjaðraboga með mjög dauðan svan á öxlinni..... tungan úti og allt.....Og með alveg ekta íslenskan hreim....Skemmti mér dúndur vel í partýinu sem var í Oakland, en mikið lifandis ósköp tók langan tíma að finna taxa heim.....

Þar sem ég hafði djammað helst til mikið undanfarna daga var ég alveg spök á laugardag og sunnudag (að læra, má víst ekki alveg gleymast í fjörinu), en á mánudaginn var hrekkjavakan sjálf, og ferðinni heitið í Casto í San Fransisco. Fór með The folks, þ.e. þjóðfræðinni hérna í Berkeley, og að sjálfsögðu í svanadressinu góða. Það sérkennilega var að það var barasta hellingur af fólki sem bar kennsl á búninginn....Var alltaf að heyra einhvern kalla: hey Björk... og fullt af fólki tók myndir af mér. Svo að fólk virðist muna nokkuð vel eftir kjólnum góða.... sem mér finnst bara nokkuð flottur....En áfram með söguna. Við tókum Bart, sem er lestarkerfið hér í Berkeley til San Fransisco. Ferðin var öll hin ævintýralegasta, þar sem fleiri voru á ferðinni en lestirnar rúmuðu....svo að vagninn sem ég var í var hreinlega eins og sardínudós. Sá að það leið yfir eina stelpuna í vagninum mínum, slík voru þrengslin....og ég held ég hafi barasta lengst um nokkra sentimetra í þrengslunum (er sennilega 1.65 núna í staðin fyrir 1.60....og mjóóó, mikil ósköp). Minni voru þrenslin ekki í Castró, og eftir ca 30 mín á staðnum var ég hreinlega farin að þrá að komast heim....enda hef ég aldrei getað þolað þrengsli. Þrátt fyrir allt var þetta alveg þess virði að sjá, því ég hef aldrei séð annað eins samansafn af skrítnum búningum. Til dæmis var þarna maður með sitt eigið höfuð undir hendinni og kona sem var bara í örfáum svörtum málingarblettum...og önnur bara í smáfjöður milli fótanna....þeim hlýtur að hafa verið kalt....brirrh. Það var gott að komast heim eftir öll lætinn, en Bartvagninn sem ég tók heim var svo grasreyktur að ég var hreinlega hálfskökk þegar ég kom út úr honum.....En sem dæmi um öll þrengslin þetta kvöld, þá datt ókunnugur kveikjari út úr brjóstarhaldaranum mínum þegar ég fór í sturtu um nóttina......Einhver hlýtur að hafa misst hann og úpps......

Danskir piparsveinar, háhýsaklúbbar og hrekkjavaka framundan

2005-10-25T22:28:00.000-07:00

Jæja, komin á kaffið og með rauðvínsglas að þessu sinni, hvítvínið var búið. Síðasta vika hefur verið vægast sagt annasöm, svo slæm að ég hef hreinlega ekki haft tíma til að greiða mér á morgnanna, hvað þá að púðra á mér nefið. Of hef fyrir vikið títt verið spurð að því hvort ég sé nokkuð lasin.....? Já, ég er föl án púðursins.

Ástæðan þessu sinni er sú að ég hef verið að streða við að greina 19. aldar efnisskrá í einum áfanganum mínum, sú liggur eftir danskan piparsvein, Peter Johansson að nafni. Og ég hef sko streðað og streðað við að sortera sagnirnar hans og reyna að búa til einhverjar kenningar um hann og samfélagið í Skanderborg. Og fundist allan tíman að ég væri sennilega ekki nógu góð, og allir hinir hlytu að standa mér miklu framar í áfanganum (eins og venjulega). Ég átti að flytja fyrirlesturinn í dag en hann frestaðist fram í næstu viku þar sem fyrsta efnisskráargreiningin dróst nokkuð á langin. Þessi fyrsti efnisskráarfyrirlestur tók þó úr mér skelkinn, þar sem það rann fljótlega upp fyrir mér að samnemendur mínir hafa sennilega aldrei séð efnisskrá áður né gert tilraun til að greina hana með nokkrum hætti. Þetta er munurinn á skandinavískri þjóðfræði og þeirri amerísku í hnotskurn; Við erum að streða við að greina gögnin og vinna úr þeim einhverjar kenningar meðan þau eru að lesa kenningar fræðimanna um það hvað sé þjóðfræði, hvernig eigi að skilgreina hitt og þetta og svo framvegis. Þessvegna eru þau svona fjandi góð í því hver skrifaði hvað og hvaða merking stendur að baki hugtökum eins og genre, metafolklore, narrative schemes og fleira sem ég skil aldrei fullkomlega. En sjáum til hvernig fer í næstu viku og hvernig mér gengur að skila frá mér Peter Johannsson á engilsaxneskri tungu......

Annars hefur fátt skemmtilegt gerst á síðustu dögum. Ég skrapp þó til San Fran á fimmtudagskvöldinu og leit við í klúbbi sem kallaður er The top of the mark og er til húsa á efstu hæð á háhýsa hóteli. Var sagt áður en ég fór að þetta væri nokkurskonar tískuklúbbur og ég þyrfti því að vera settlega klædd. Fór í kjól (já, ég á einn), og leið eins og Mary Poppins þegar í klúbbinn var komið þar sem flestir viðstaddra voru í gallabuxum........Skemmti mér samt þokkalega vel, hitti skemmtilegan náunga frá Indiana sem tilkynnti mér strax að hann ynni í Wells Fargó bankanum......Hafði víst hitt einhverja fyrirsætuna sem þarna voru á sveimi og sú hafði tekið til fótanna þegar hún komst að því að gaurinn væri svo fátækur að hann þyrfti að vinna fyrir sér......Já, þetta er harður heimur. En kvöldið endaði klukkan 01 þegar ein af ferðafélögunum varð illa veik (peðölvuð), og þurfti að komast heim ekki seinna en strax. Sem var alveg í lagi þar sem skemmtilegi gaurinn frá Indiana var farinn heim.....En það var meiriháttar mál að komast heim til Berkeley, þar sem fyrsti leigubíllinn sem við tókum henti okkur út á fyrsta götuhorni sökum hræðslu við að sú ölvaða ældi. Svo við döguðum uppi þrjú á götuhorni í San Fran með þá veiku (peðölvuðu) hálfrænulausa. Ævintýrið endaði síðan lukkulega, þar sem ég gómaði annan taxa og bauð honum 30 dollara aukalega ef sú rænulausa ældi.... sem hún gerði ekki, mér og veskinu mínu til mikillar gleði.....og við komumst heim á endanum.

Næsta mánudag rennur upp stór stund hér í Ameríku. Þá er Hrekkjavaka sem mér hefur skilist að sé mjög merkilegt fyrirbæri. Ég borðaði með nokkrum af skólafélögum mínum í dag, og þá kom upp sú hugmynd að skreppa í hverfi í San Fran á mánudagskvöldið sem er kallað Castro og er víst hommahverfi borgarinnar. Þar ku allt um koll keyra á hrekkjavöku og þar má víst sjá alla bestu búninga borgarinnar. En þetta kallar víst á það að ég verði mér út um búning......Og ég lýsi hér með eftir tillögum.......

Lífsmark

2005-10-17T22:42:00.000-07:00

Nei, nei, ég er ekki dáinn, bara búin að standa í mjög ströngu í náminu. Sem hefur ekki skilið eftir neinn tíma fyrir hvítvín og blogg. En nú er þessum álagspunkti lokið, því í þessari viku er stór þjóðfræðiráðstefna í Atlanta og því engin kennsla út vikuna. Sem er mjög gott því að næsta vika verður botnlaus törn, framsaga í þarnæstu viku og svo eru það náttulega alllar ritgerðirnar sem enn eru óskrifaðar......

Í síðustu viku setti Briggs allt á annan endan hjá mér með því að skella á mig óvæntu aukaverkefni. Þetta var eiginlega eins og þjóðsagan af Sæmundi Fróða, þessi sem fjallar um námsárinn hans í Svartaskólanum í Sorbonne.......Fyrir þá sem ekki hafa heyrt hana er hún í stuttu máli einhvernmegin á þessa leið og í nútíma útgáfu:

Satan hirðir ávallt þann síðasta sem yfirgefur Svartaskóla. Þar kemur að Sæmundur verður fyrir því óláni að verða síðastur út. Og Satan segir: hah, nú tek þig. En Sæmundur hefur að sjálfsögðu ráð undir rifi hverju, bendir Skrattanum á skuggan sinn og segir honum að þessi gæi sé sko síðastur en ekki hann. Og skrattinn hirðir skuggann og eftir það var Sæmundur skuggalaus.

Ójá. Og síðasta miðvikudag var ég síðust út úr kennslustofunni, sem þýddi það að Briggs greip í öxlina á mér og sagði: Mér finnst að þú ættir að tala um Íslensku fornritin í næsta tíma út frá textum vikunnar, Herder og þjóðernisrómantíkinni. Ég var næstum því búin að segja: Nei, Nei, taktu frekar skuggan minn.......En kennnarar eru kennarar svo að auðvitað sagði ég bara já. En ef ég kem heim skuggalaus, þá vitið þið hvað gerðist.......

Tíminn hjá Briggs var annars færður frá miðvikudegi til mánudags vegna ráðstefnunnar. Sem þýddi það að í dag hóf ég upp raust mína og talaði um íslensk fornrit, Herder, Herzfeld og þjóðernisrómantík. Og skoraði alveg feitt....og notaði fullt af orðum eins og taxinomy, authenticity, purportedly homogeneous.......Já, þetta var hreinasta orðníð......en ég sá að ég fékk langa línu á blaðinu dulafulla sem maðurinn krassar á þegar við stynjum einhverju upp í tímum. Sem ég vona að sé gott.......

Félagslífið hefur verið með daufasta móti upp á síðkastið, sem er kannski eins gott vegna vinnuálagsins......Brá mér þó í salsaklúbb einn síðasta miðvikudag með það fyrir augum að æfa þau örfáu spor sem mér tókst að læra á námskeiðinu góða í upphafi dvalar minnar í I-húsinu. Þegar í klúbbinn var komið sá ég að allir dansararnir á gólfinu voru í allt öðrum og betri gæðaflokki heldur en ég..........Svo að ég ákvað að tilla mér á barinn meðan fólkið sem ég fór með tók nokkrar sveiflur á gólfinu. Við hliðina á mér á barnum sat eldri herramaður sem kynnti sig sem Oskar og mun vera frá Guatemala. Ef þið hafið séð kvikmyndina Guðföðurinn, þá leit maðurinn eiginlega út eins og guðfaðirinn í þeirri ágætu mynd. Þessi ágæti en mafíulegi maður tók upp á því að kaupa einhver ósköp af drykkjum handa mér....sem ég kurteislega reyndi að afþakka með litlum árangri.....drakk nokkra fyrir kurteisis sakir.......og var bara þó nokkuð slompuð þegar félagar mínir gáfust upp á að dansa og við fórum heim. Maðurinn bað um símanúmerið hjá mér og ég reyndi að gefa honum rangt númer (skrifaði 4 eins og níu og fleira sem gæti bara verið slæm skrif ef ég skyldi einhverntíma rekast aftur á manninn....). Eins og ég sagði var ég nokkuð slompuð og þegar ég kom heim fékk ég símtal frá náunganum........sem var ekki gott....eitthvað hafði greinilega farið úrskeiðis.....Svo að núna svara ég bara ekki í síman ef að ég þekki ekki númerið. Og ég ætla sko aldrei að fara í þennan salsaklúbb aftur....

Sætar löggur, ástleitni, búllur og lærdómur

2005-10-08T23:09:00.000-07:00

Ég bara gat ekki stillt mig um að blogga þótt það sé bara laugardagskvöld hér í Berkeley og ekki vika liðin frá síðasta bloggi. Það situr nefnilega svo myndalegur lögregluþjónn við borðið mitt og ég tími bara ekki að standa upp. Birtist bara í fullum skrúða og spurði hvort hann mætti deila borðina. Og auðvitað sagði ég já, enda alltaf verið veik fyrir myndalegum mönnum í flottum einkennisbúningum.

Það hefur annars verið lítið um að vera hjá mér síðan ég bloggaði síðast, enda hefur lesturinn þessa vikuna verið óheyrilega mikill. Mér endist varla vikan til þess að klára að lesa allt sem ég á að lesa hverja viku og hef ekki haft neinn tíma til að hugsa um ritgerðirnar sem ég á að skrifa. Þetta er Ameríska skólastefnan í hnotskurn, lesturinn er svo mikill að maður bara rétt nær að skrolla yfir allt saman og meðtekur ekki neitt. Þetta er bara eins og að opna hverja skúffuna á fætur annarri, rétt kíkja ofan í hana og síðan skella henni aftur......

Ég afrekaði það að fara tvisvar sinnum út í vikunni sem er bara nokkuð gott. Á þriðjudagskvöldið, eftir að hafa bloggað (í gremjuflensu og með heimþrá eins og þið kannski munið), hitti ég Bilal (Pak) og Johannes (Þýs). Við ræddum um þetta vandamál að passa ekki alveg inn í umhverfið. Bilal er sá eini frá sínu landi hérna eins og ég og Johannes er aðeins 23 ára og passar því engan vegin inn í þjóðernið sitt, þar sem hinn venjulegi þjóðverji hérna er ca 29-30 ára(Þetta fannst mér fyndið). En mitt vandamál er hinsvegar ekki aðeins það að ég er eina manneskjan frá mínu landi hérna, heldur er ég einnig af vitlausu kyni, þ.e. það eru bókstaflega engar aðrar konur hérna á mínum aldri (og afar fáar konur yfir höfuð í húsinu). Og karlarnir eru sko ekkert grín......Voða vinalegir en.......sko þegar maður er búin að kynnast þeim aðeins eiga þeir það til að verða svolítið.......tja, já.....ástleitnir. (Ræddi þetta vandamál við Scott í gær, sem hefur lýst því yfir að ég allt of gömul fyrir hann sem gerir hann að skásta ráðgjafanum sem ég hef á að skipa hérna. Hann rakti þetta allt saman til veraldarleiksins góða sem ég útskýrði um daginn, þ.e. Ísland skorar feitt á listanum). Annars eru hérna tvær danskar stelpur ca 28 ára og ég er mikið að spá í að fara að sitja um þær og reyna að kynnast þeim betur...... Ég er nokkurn megin viss um að a.m.k. önnur þeirra drekkur bjór af og til.....Og ég virkilega þarf á pásu að halda frá karlkyns félögunum í húsinu.

En aftur að þriðjudagskvöldinu. Bilal, Johannes og ég ákváðum að skreppa á bar og spila pool. Því miður reyndist barinn vera að loka þegar við komum þangað, svo að Bilal ákvað að sýna okkur mestu búlluna í Berkeley. Þetta reyndist vera ponsulítill bar með bakgarð, en státaði þó af því að hafa einar 12 bjórtegundir.

It was shit!(biðst velvirðingar á þessu, Scott komst í tölvuna, sæta löggan farinn og frekur breti kominn í staðinn). Sp - this is Scott back again - Juliana´s been up to no good this week. I´ve promised her that I wouldn´t go into any of the specifics - well, that´s what I told her while I was wrestling this computer off her, but the point is that she´s been up to no good. And that´s great! Everyone here finds her highly amusing. I mean, most of the Yanks don´t even know where Iceland is, let alone have they ever met anyone from there. Except one or two who are able to recognise her from a great distance by the fact that she´s as pale as Björk. I personally would like to see her down the karoake bar, but she´s threatened violence every time I´ve suggested such a thing. Oh well... maybe next life-time.

Jæja, þetta var Scott aftur. Hann var víst að koma heim frá 4 klukkustunda bjórdrykkju. Læt þetta bara standa. En hvar var ég.....Já mesta búllan í Berkeley.....Það var aðeins eitt klósett og ekki hægt að læsa því. Þetta hafði það í för með sér að strákarnir tóku að sér að standa vörð í hvert skipti sem ég þurfti að nota baðherbergið. Sem mér fannst nokkuð skondið því að þeir gerðu þetta alveg óumbeðnir og ég er nú ekki alveg svona fín með mig......enda Íslendingur og öllu vön í salernismálum. Aðrir viðskiptavinir barsins samanstóðu af afar óhreinum manni með eigur sínar á bakinu, og 5 afar einkennilegum einstaklingum(sem allir voru með pinna á mjög skrítum stöðum, með legghlífar, hnúajárn og gott ef ég sá ekki bara gulltennur líka). Síðan birtist afar sérkennilegur maður með næstum því engar tennur og mjög skrítna hárgreiðslu. Hann skilgreindi sig sem trompetleikara, talaði óskaplega tilviljunarkennt(random speaking á engilsaxnesku), og hafði spilað á götuhornum í Texas, New Orleans, Þýskalandi, Englandi og mörgum fleiri löndum. Talaði mikið um matónu sem hann hafði hitt í New Orleans, spilað fyrir og eitthvað fleira...Mjög sérkennilegur maður...En Bilal lét hann giska á hvaðan við værum og þegar kom að mér kom frá kauða: God damm if she has´nt got the same pale nose that Björk has....Strákunum fannst þetta frekar fyndið, og sagan flaug sem kannski útskýrir kálsúluna frá Scott hér að ofan.

Á fimmtudaginn fór ég á einhverskonar bjórkvöld hjá þjóðfræðinni hérna í Berkeley. Við hittumst á nokkuð góðum kokteilbar að þessu sinni þar sem við vorum hreinlega of mörg til að passa inn á venjulega barinn(sem er Triple rock, afar erfitt að fá borð). Drakk fullt af kokteilum, sem voru afar ódýrir og mjög vel útilátnir.... Vildi að ég gæti munað hvað þessi bar hét....En ég átti áhugaverðar samræður við hina þjóðfræðinemana um allt lesefnið hérna úti.....sem lyktuðu með því að þau spurðu stóreygð: Ert þú virkilega að reyna að lesa allt fyrir hverja viku? Ertu brjáluð? það reynir sko enginn og kennararnir gera ekki ráð fyrir að allir lesi alla textana, þessvegna eru þeir svona margir.....Ojá, þar hafði ég það. Svo núna ætla ég bara að lesa það sem skiptir máli fyrir ritgerðirnar mínar og bara rétt skanna restina......

Alvarlegur knússkortur, en það má alltaf versla

2005-10-04T21:43:00.000-07:00

Jæja, nú er ég enn einu sinni komin með hvítvínsglasið góða, en að þessu sinni ber ekkert á alþjóðlegu drykkjumönnunum sem venjulega umkringja mig þegar ég er að blogga á I-house kafffinu. Ástæðan er sú að nú standa yfir miðsvetrarpróf hér í Berkeley og flestir sitja sveittir við að lesa. En ekki hún ég, því að ég tek engin próf, skrifa bara fullt af ritgerðum og tala þessi lifandis ósköp alla önnina(það er víst kallað presentation).

Síðasta laugardag var ég gripin alveg hreint hrikalegri heimþrá. Hugsaði þessi lifandis ósköp um lífið og tilveruna meðan mér leiddist alveg hreint óskaplega. Helgarnar hérna eru bara alls ekki svo skemmtilegar. Ég geri í rauninni aldrei neitt um helgar hérna. Það er í rauninni aðeins þá sem ég finn virkilega fyrir því að vera eini Íslendingurinn á staðnum......það er svolítið eins og maður eigi bara fullt af kunningjum en enga alvöru vini. Um helgar eiga nefnilega þjóðernin það til að rotta sig saman og gera eitthvað skemmtilegt......og ef manni er boðið með gerist það 2 mínútum áður en allir eru að fara, svona ef maður rekst á hópinn. Með öðrum orðum er maður aldrei partur af planinu.....Enginn sem bankar hjá manni og segir: við erum að fara þetta klukkan þetta viltu koma með? En kannski er þetta bara óhjákvæmilegt þegar maður býr á 8 hæð og lyfturnar eru alltaf bilaðar. Ég veit að þetta er ekkert til að velta mér upp úr......en sem íslendingur er ég bara vön því að vera stillt virka daga og djamma um helgar......Æjá, og ég sakna þess líka að fá aldrei knús......gott almennilegt íslenskt knús....eftir marga bjóra. Annars er ég sko búin að kaupa mér flug heim um jólin, mæti á klakan þann 15. des og vænti þess að fá fullt af bjór og mörg knús.

En nóg af væmni, hver í fjandanum þarf vini og knús þar sem er skítódýrt að versla? Á sunnudaginn ákvað ég semsagt að skreppa til San Fransisco og versla í tilfefni þess að gengi dollarans var lágt, aðeins ca 62 krónur. Ákvað meðal annars að skreppa i Viktoriu secrits. Ég hafði komið þangað einu sinni áður en hrökklast út aftur vegna þess hversu yfirgengilega ágengt afgreiðslufólkið var. Vá, ég meina það, þegar ég kom þangað síðast stukku 3 afgreiðsludömur á mig, afhentu mér körfu og ýttu mér inn í mátunarklefa þar sem ég var bókstaflega neydd til að máta ca 15 brjóstahaldara. Ég var soldið smeik við að fara þangað aftur......En þegar ég kom þangað að þessu sinni bólaði ekkert á afgreiðsludömunum ágengu. Bara mjög afslappandi tónlist og ekkert stress. Var að skoða mjög flottan brjóstarhaldara þegar miðaldra kona birtist við hliðina á mér og fór að tala við mig. Og áður en ég vissi hafði hún tekið í hönd mér og leitt mig að mátunarklefanum. Ég held að þetta hafi kannski bara verið Viktoria sjálf.....Talaði við mig á leiðinni eins og hún væri amma mín og ég nýútskrifuð af Kleppi, þ.e. hvaðan er þú væna mín, þú verður að máta til að finna réttu sniðin elskan mín og svo framvegis. Ég get eiginlega ekki lýst þessu almennilega, en þetta var mjög fyndið í búðinni og ég sleppti mér alveg......og hló bara eins og ég væri nýsloppinn af Kleppi......En ég keypti þó blessaðan haldarann, það var það minnsta sem ég gat gert eftir allan hláturinn......

Ég fékk email frá nemenda í Skandinavíudeildinni síðustu helgi. Sú er að sitja námskeið um Skandinavískar draugasögur og ætlar að skrifa um þann undarlega ávana íslenskra drauga að endurtaka alltaf orð í vísum sínum(móðir mín í kví, kví og Garún, Garún og svo framvegis). Henni vantar heimildir og var að spyrja hvort að einhver hefði einhverntíma skrifað um þetta atriði. Og nú beini ég spurningunni til ykkar Brækanna, hver hefur eiginlega skrifað eitthvað um þetta þarna heima?

Þessa vikuna talaði ég ekki við neinn heimilislausan. Gekk bara framhjá fullt af þeim. Og gaf nokkrum þeirra 25 cent. Maður getur víst ekki hjálpað öllum og ég hef þá reglu að gefa bara einum 25 cent á dag. Annars færi maður sko hreinlega á hausinn........

Bíóferð, fyrirlestur og fleira

2005-09-28T21:57:00.000-07:00

Jæja, ég er enn á lífi þrátt fyrir erfiði síðustu viku og kominn tími til að blogga á kaffinu með aðstoð hvítvínsglassins góða. Síðasta vika var bara erfið í skólanum, þurfti að undirbúa fyrirlestur um bók og lesa þessi lifandis ósköp í öðrum kúrsum.

Fyrirlesturinn var hálfgert hópverkefni og var nokkuð sögulegur. Ég hljóp um á náttfötunum eins og brjálæðingur í ca 5 daga í síðustu viku meðan ég var að reyna að þýða blessaða bókina og koma henni á skiljanlegt tungumál. Átti að dekka fyrri helming bókarinnar og strákurinn sem tók hana á móti mér seinni. Á sunnudaginn hittumst við síðan og ætluðum að ræða bókina og koma fyrirlestrinum saman. Það fyrsta sem drengur spurði um þegar við hittumst var: Átti ég ekki annars að taka fyrri helming bókarinnar? Vá hvað ég fölnaði.....við höfðum semsagt bæði glósað fyrri helminginn. Síðan þegar við tókum að ræða málið kom í ljós að drengurinn hafði tekið til lesningar ranga bók í þokkabót.......eftir allt annan finnskan fræðimann....Svo að hann skellti sér heim að lesa og viti menn, um kvöldið komu síðan glósur úr seinni hlutanum. Vá, og það tók mig heila 5 daga að fá botn í fyrrihlutan.....

Fyrirlesturinn var í gær og gekk hreint ekki svo vel. Þegar maður talar málið ekki 100% er alveg hræðilegt að halda fyrirlestur þar sem maður er stoppaður í miðjum klíðrum með spurningum. Þetta er það sem mér finnst erfiðast hér í Berkeley, tungumálið veldur því að ég get aldrei komið heilli fullmótaðri hugsun til skila þannig að aðrir skilji hana. Skildi ekki alveg allar spurningarnar og það sem verra var, strákurinn sem var með í fyrirlestrinum þurfti að fara áður en tíminn var búinn. Fyrirlesturinn átti að standa í ca 30 mínútur en stóð þess í stað yfir í 2 klukkutíma vegna umræðna um bókina. Komumst að þeirri niðurstöðu að bókinn væri fræðilega séð hálfgerður geðklofi og ég held að ég hafi bara ekki verið svo slæm í umræðunum eftir að félaginn fór(sem betur fer hafði ég lesið seinni hlutan líka).

Ég var hálfgert flak þegar ég kom heim í I-house eftir fyrirlesturinn. Hitti Scott, breskan kunningja minn í kvöldmatnum, sem var hræðilegur að vanda(það er að segja kvöldmaturinn en ekki Scott). Þar sem hann er nú engin nýgræðingur á fyrirlestrarsviðinu (hann er post doc í geimvísindum eitthvað), kunni hann að sjálfsögðu ráð við eftirfyrirlestrarstreitu, en það var að hrynja inn á næsta bar strax eftir fyrirlesturinn og drekka það sem eftir lifði dags. Mér fannst þetta breska ráð nokkur gott, fór ekki á næsta bar en fékk mér nokkra góða romm og kók heima í staðinn..... Og varð sko alveg slök...Skítt með fyrirlesturinn.....Gengur bara betur næst.

Eftir að ég hafði hesthúsað rommið góða fór ég í bíó með Caroline (Ír) og Lauru (Gb) og sá Líkbrúðina (The corpse bride). Mjög fyndin og skemmtileg mynd. Sérstaklega eftir romm og kók.....Bíóið var bara nokkuð flott allt í teppum og tjulli og sætin alveg hreint æðislega mjúk. En kannski var það samt bara rommið.......Þegar við fórum gat Caroline (sem er að læra drama performance), ekki stillt sig um að snerta risastórt auglýsingaskilti um myndina, með þeim afleiðingum að önnur festingin á því bilaði og það hálf hrundi yfir okkur....ákváðum að láta okkur hverfa í hvelli, áður en Caroline jafnaði bíóið við jörðu.......og hrundum inn á nálægan Írskan bar. Þessi bar var afar athyglisverður, það voru blöð og pennar á borðunum og einhver náungi að lesa spurningar allan tíman sem borðin áttu að svara....hálfgerður trivial persuit bar....finnst við ættum að hafa einn svona heima á klakanum....mun betra en bingó.

Skemmtileg þróun átti sér stað í Folklore 250 í dag, Miðvikudag. Í fyrsta skipti síðan ég byrjaði að sitja áfangan skildi ég hvað kennarinn var að tala um allan tímann(Sem er afar langur, þar sem kennarinn bætti klukkutíma við kennslutímann og hættir aldrei fyrr en hann er bókstaflega rekinn út af fólki sem bíður eftir stofunni. Einu sinni stóð kennslustundin í 3 kl. og 45 mín , já, frá kl 15-18:45, þar sem enginn rak okkur út úr stofunni. Stemmingin í kennslustofunni varð eins og í Phonebooth og Liberty stands still þar sem við vissum að við yrðum sennilega skotin ef við færum....og síðan kláraðist súrefnið....). Sorry hvað sviginn varð langur....en aftur að miðvikudeginum. Í ljós kom að Mike, breskur þjóðfræðinemi, hafði farið á fund kennarans og tilkynnt honum að það væru 4 erlendir nemar í áfanganum og ekkert okkar væri að skilja rassgat í því sem hann væri að segja. Kennarinn tók þetta til greina og stakk upp á því að Mike sæi um að dekka einn að textum dagsins í sinn stað....eins gott að ég kvartaði ekki.......svona á að takast á við kvartanir......Mike sá um að matreiða ofan í okkur textann en eitthvað hlýtur að hafa síast inn hjá kennaranum því hann var ekki alveg eins póst módernískur og venjulega...sem gerði hann bara nokkuð skiljanlegan......

Heimilislausi maður dagsins er skoskur að þessu sinni. Hitti hann á leiðinni í bíóið. Hann var allur út ataður í málingu og var að sníkja eld af okkur. Vildi ekki segja okkur hvernig hann endaði hér í Berkeley. Kvaddi okkur síðan með þessum orðum: jehb, youhb giiirls get fuuucking goooing to the friiiiking moooivee......

Íslensk útilegustemming, símadóni og fleira

2005-09-22T22:08:00.000-07:00

Jæja, enn og aftur sit ég á kaffinu góða og blogga innan um drukkið fólk af mörgum þjóðernum. Þessa dagana er íslensk útilegustemming ríkjandi fyrir utan kaffið, menn spila á kassagítara og syngja gamla slagara. Og þá er nú gott að hafa lopapeysuna góðu sem Fjóla prjónaði á mig áður en ég yfirgaf Klakan. Annars er farið að hægjast á drykkjunni hér í I-house, allir orðnir bissý við námið.

Aðfaranótt mánudags lét símadóni til skara skríða hér í I-house, hann hringdi í mig klukkan hálf fimm um nóttina og vildi endilega vita hvað ég hét og hvaðan ég væri. Ég skellti á kauða sem síðan hringdi í flest öll önnur herbergi á hæðinni við lítinn fögnuð íbúanna. Þessi kauði er frægur hér í Berkeley, og gengur undir nafninu Skómaðurinn vegna þess að hann vill víst alltaf vita hvernig skó viðkomandi kona á. En í mínu tilfelli stóð samtalið nú ekki nógu lengi til að umræður færu að snúast um skóeign mína. (ímyndið ykkur samtalið: ég á tvö pör svarta tásandala, eina brúna leðursandala með hæl, tvenna svarta háhælaða skó, aðrir eru Mary Jane´s, hvíta strigaskó, ljósbrúna ilskó.......Vá, gaurinn hefði sko farið á hausinn). En ég lét vita af hringingunni niðri í lobby og þurfti fyrir rest að gefa lögregluskýrslu um atburðinn....löggan er víst að safna upplýsingum um gaurinn og því þarf að gera skýrslu um hvert atvik....og hann hefur verið að í 10 ár.....það eru margar lögregluskýrslur......En það versta við símtalið var það að 40 mínútum eftir það, þegar ég var alveg að sofna aftur, heyrði ég svakalegan hávaða fyrir utan herbergið mitt. Ég safnaði kjarki í ca 10 mínútur og fór svo að gá, og viti menn, hvíta skilaboðataflan mín sem venjulega hengur á veggnum fyrir utan herbergið mitt, lá að þessu sinni á gólfinu. Ég átti hálft í hvoru von á nastí skilaboðum á henni eins og t.d. I´m standin behind you, en það var þó ekki svo slæmt. En krípí var það.

Ég hef hingað til látið það vera að kommenta á ástarlíf íbúanna í I-house, en kannski er kominn tími til að gera bragabót þar á. Megineinkenni ástarlífsins eru þessi; a) Gagnkynhneigðir karlmenn eru í yfirgnæfandi meirihluta íbúa og allir á veiðum. b) Flestir eru í tveggja manna herbergjum. c) Sumir eru að safna þjóðernum, þ.e. að reyna að sigra heiminn með því að sofa hjá sem flestum þjóðernum(hér býr sko fólk af ca 50 mismunandi þjóðernum, og ég hef þetta með söfnunina eftir kunningja mínum sem er að safna og er bara kominn með allnokkur lönd).

Þetta gerir það að verkum að það að vera kona frá landi sem aðeins hefur 300 þúsund íbúa og býr auk þess í eins manns herbergi virðist vera afar spennandi kostur fyrir veiðimennina. Og það er mjög skrítið að fá alla þessa athygli frá öllum þessum fjaska fallegu ungu mönnum. Æ, ef ég væri nú bara 25 ára aftur....en þeir hljóta þó að gefast upp fljótlega......en gaman að fá alla þessa athygli.......best að daðra pínulítið og sjá hversu lengi þeir reyna....

Ég verð að brjóta hefðina og enda þetta án sögu af heimilislausum. Ég hef bara lært síðustu daga og ekki farið steinsnar út fyrir hússins dyr nema bara í skólann og ekki hitt einn einasta heimilislausan. Sem er kannski bara gott...en kannski er ég bara hætt að taka eftir þeim...

Tungumálaörðuleikar, dansandi Aztekar og fleira

2005-09-16T20:49:00.000-07:00

Jæja, þá er nú fjórða vikan mín hér í Berkeley að enda og komin tími til að skrifa skýrslu síðustu daga. Námið gengur bara nokkuð vel enn sem komið er þrátt fyrir að ég skilji ekki ennþá neitt sem kennarinn segir í folklore 250. Annars er þessi áfangi allur um það hvernig tungumál hinnar ráðandi vísindahugsunar var fundið upp af evrópskri karlaelítu 18. og 19. aldar. Þessi staðlar evrópuelítunar varð síðan ráðandi sem viðmið um allan heim með neikvæðum afleiðingum fyrir konur, ómenntaða, fátæka og fleiri. Ég er að lesa bók eftir kennara áfangans þessa dagana og komst að því að maðurinn hreinlega talar alveg eins og hann skrifar. Hér kemur týpísk setning úr bókinni, íslensk þýðing óskast:

When applied to epistemological constructions or to a cultural forms more generally, of course, hybridity is a metaphor, which carries with it from taxonomic biology the notion that the hybrid ,,offspring,, is a heterogeneous mixture of relevant constituent elements contributed by the homogeneous (pure) ,,parent,, form.

Jabb, svo mörg voru þau orð. Ég get ekki að því gert, en mér finnst svolítið eins og ég sé að lesa texta dauðu, hvítu karlmannaelítunnar gegnum augu nýrrar, póst módernískrar elítu..... þ.e. á tungumáli sem er alveg jafnóskiljanlegt þorra fólks og textar hinna hljóta að hafa verið á sínum tíma. Svo að þessi áfangi er í dálítilli mótsögn við sjálfan sig og tilgang sinn þótt hann sé mjög áhugaverður að mörgu leiti.

Maturinn hérna á I-house er gjörsamlega að gera útaf við mig. Já, þið sem spáðuð því að ég kæmi feit til baka getið sko bara étið það ofan í ykkur strax, ég hef hreinlega hríðhorast síðasta mánuðinn. Maturinn sem ég illu heilli neyddist til að kaupa með húsnæðinu er ekki aðeins vondur heldur líka afar sundurlaus. Aldrei hægt að fá alveg heilstæða máltíð. Ef það er steik og kartöflur er venjulega engin sósa. Næsta dag er síðan brún sósa en ekkert til að nota hana á...Ég hef kenningu um það af hverju þetta stafar: Kokkarnir draga miða upp úr hatti sem ræður því hvað verður á hlaðborðinu þann daginn, og því lítur týpisk máltíð svona út; fiskur, pasta, brún sósa, kartöflumús og skelfiskbollur...... ég meina, hvernig raðar maður þessu saman...? Annars er I-house fullt af einhverjum alþjóðlegum uppákomum, í kvöld borðaði ég tildæmis vondan mat við dúndrandi trumbuslátt meðan ég horfði á Aztekahóp dansa kringum logandi eld......Tilkomumikil sjón.

Ég frétti af öðrum Íslendingi á þessum slóðum um daginn. Sú heitir víst Rún og bjó hér í fyrra. Bilal, pakistanskur kunningi minn hér bjó í næsta herbergi við hana í fyrra og er enn í sambandi við hana. Hann er að vinna í því að leiða okkur saman, ég vona að það takist hjá honum því það væri nú gaman að hitta einhvern Íslending fljótlega....Annars hef ég hitt hrúgu af íslenskumælandi fólki hér, fór í partý hjá Scandinavíudeildinni síðasta laugadag og komst að því mér til mikillar undrunar að annarhver starfsmaður deildarinnar talar íslensku. Ég gekk við þetta tækifæri í Sagaklúbb deildarinnar, en meðlimir klúbbsins ku hittast einu sinni í mánuði til að lesa og þýða íslensk fornrit yfir á ensku. Og svo er náttúrulega drukkið þessi lifandis ósköp...En þetta er víst mikil skemmtun þar sem þýðingarnar eru víst stundum dálítið bókstaflegar, einn prófersorinn þýðir víst forskeytið all- sem totally. Menn Þogríms voru allbúnir til bardaga er því í enskri þýðingu; Þorgríms men were totally ready for a combat......

Eins og alltaf ætla ég að ljúka spjallinu á sögu af heimilislausa fólkinu hér í Berkeley. Í þessu tilfelli er ég þó ekki alveg viss um að maðurinn hafi verið heimilislaus, en hann leit þó að minnsta kosti út fyrir að vera það... Ég hitti þennan mann á gangi á Telegraph, hann var síðskeggjaður og hrikalega óhreinn að spá í tarrot spil fyrir vegfarendum. Ég skellti mér á lestur hjá honum þrátt fyrir að mér þætti þetta soldið skrítin spákona.....Og viti menn hann var bara nokkuð góður, ekkert kjaftæði um draumaprinsa og peningatré. Las bara spilinn nokkuð vel svo að hann virðist hafa stúderað fræðin áður en hann fór í bisness. Hann hlýtur að hafa grætt nokkuð vel eftir daginn því að næsta dag voru allt í einu 5 skuggalegir spákarlar í götunni......

Alltaf gaman í skólanum

2005-09-07T22:18:00.000-07:00

Jæja, núna er lífið loksins komið í fastar skorður og allt orðið eins og það á að vera. Eða það vona ég að minsta kosti. Mér tókst að verða mér út um bókasafnskort í lok síðustu viku og get því loksins farið að lesa allar hinar fágætu bækur sem leslisti vetrarins hefur á að skipa. Aðeins eitt vandamál tengt skriffinnsku er þó eftir óleyst; þar sem ég er visiting student er ég ekki formlega skráð í áfangana og fæ þá því ekki upp í bspacenetinu, sem hefur það í för með sér að ég fæ engar upplýsingar um það hvað er að gerast í viðkomandi áfanga. En ég ætla bara að bretta upp ermarnar og fá þessu einhvernvegin breytt, ef ég er heppin tekur það bara ca 2 vikur....

Námið gengur bara nokkuð vel um þessar mundir þrátt fyrir að ég skylji ennþá mest lítið í folklore 250a. En ég skil þó a.m.k. bækurnar í áfanganum þó að það sem kennarinn segi fari svolítið fyrir ofan garð og neðan..... En annars eiga Bandarísku nemendurnir einnig í basli með að skilja kennarann svo kannski er ég ekki svo illa stödd. Ég er einnig í lesáfanga sem ég er ekki alveg ennþá búin að fá á hreint hvernig gengur fyrir sig, en ég hef hugsað mér að tengja hann rannsóknasögu þjóðfræði og er búin að fá grænt ljós frá John Lindow sem ætlar að lesa hann með mér. Að Alan Dundes gengnum er hann sennilega eini vænlegi leiðbeinandinn fyrir þetta viðfangsefni. Problems in folklore er síðan 3. áfanginn sem ég tek þessa önn, hann er kenndur af Tim Tangerlini sem ég er blessunarlega ekki í neinum vandræðum með að skilja, sama hversu hratt hann talar. Annars er ég byrjuð að vinna að fyrirlestri í áfanganum hjá honum, þar sem ég er eina manneskjan sem get lesið norðurlandamálin í þessum áfanga fékk ég úthlutað kynningu á efni bókar á norsku. Það verður annars athyglisvert að sjá hvernig bókin þolir að verða þýdd úr norsku yfir á íslensku og þaðan yfir á ensku.....

Félagslífið er nokkuð skrautlegt eins og gefur að skylja þegar maður býr í húsi sem hýsir 600 manns. Þetta er svolítið eins og að vera í heimavistaskóla 15 árum of seint og ég hætti aldrei að undra mig á drykkjusiðunum í þessari byggingu. Þessa stundina er ég á kaffihúsinu sem tilheyrir byggingunni og umkring ca 60 misdrukknum nemendum frá ca 20 mismunandi löndum. Það skrítna við drykkjumunstrið hérna er þó það að fólk virðist einkum drekka á miðvikudags og fimmtudagskvöldum en er síðan bara nokkuð spakt um helgar.

Síðasta helgi var þó undantekning en á mánudaginn síðasta var frídagur hér. Þetta hafði það í för með sér að á sunnudagskvöldið fór allur mannskapurinn á mígandi fyllerí sem kallað var Pilsapartý. Þetta partý fól það í sér að allir fóru í pils (karlmenn og konur) og reyndu að troða sér inn í samkomusal I-hússins, sem var því miður allt of lítill fyrir tiltækið. Ég ákvað að skella mér í slaginn þar sem ekki var svefnvænlegt hvort sem er fyrir hávaða og skemmti mér bara nokkuð vel. Endaði í partý á fjórðu hæðinni hjá hinum ellismellinum í húsinu, Þjóðverja að nafni Torben, sem við þetta tækifæri skartaði gullfallegu en allt of stuttu köflóttu skólastelpupilsi....

Síðasta sunnudag fór ég í skoðunarferð til San Fransisco með danskri stelpu að nafni Julie. Við ákváðum að fara um borgina fótgangandi til þess að missa nú ekki af neinu merkilegu. Við höfðum alveg gleymt því að göturnar í San Fransisco eru víst frægar fyrir að vera með þeim bröttustu í heiminum..... Gengum í gegnum Chinatown, sem er alveg stórmerkilegt hverfi, og keyptum spákökur fyrir fullorðna beint úr verksmiðju sem við fundum í einu húsasundinu. Ég lenti í mestu vandræðum í blessaðri verksmiðjunni, ég hlýt að hafa verið besti kúnni dagsins þar sem gömul kínversk kona afhenti mér ca 50 kökur í bónus til smökkunar......Þurfi að beita miklum klókindum til þess að lauma þeim í ruslið. En spádómana í kökunum hef ég ekki ennþá skilið og heldur ekki Julie, þeir eru sennilega þýðingar á einhverri speki úr kínversku sem ekki skilar sér inn í okkar skandinavíska hugsunarhátt. Annars gengum við síðan til Fishermans Wharf sem var mjög líflegt sökum þess að það var jú nokkurskonar verslunarmannahelgi í gangi. Tókum kapalvagn frá ca aldamótunum 1900 til baka, bílstjórinn var mjög skrautlegur, gekk út á einni stöðinni með þessum orðum: My good damm shift is over and some other mother fucker punk is going to drive you home. Mér líkaði vel við þennan bílstjóra. Ferðin til baka með lestarvagninum var annars svo hæg að við hefðum sennilega verið fljótari fótgangandi og vangninn drap á sér ca 4 sinnum á leiðina til baka til Bart stöðvarinnar.

Ég má til með að ljúka þessari umræðu með sögu af heimilislausa manni vikunnar. Þann hitti ég hérna fyrir utan kaffihúsið síðustu helgi. Þegar hann komst að því að ég væri frá Íslandi fór hann bókstaflega allur á loft, þar sem Ísland var bókstaflega draumaland hans. Það kom á daginn að hann vissi bókstaflega allt um landið, langaði til þess að flytjast þangað, og var bókstaflega sérfræðingur í norrænni goðafræði. Já, ég meina það, maðurinn gæti bókstaflega kennt fagið upp í Háskóla hér heima. Þessi maður vakti upp nokkrar grunsemdir um það að ákveðin þjóðsaga sem ég heyrði um heimlisleysingjana hér gæti verið sönn, en hún er sú að þeir séu margir hverjir fyrrverandi nemendur við Berkeley háskóla..... En ég sel þetta nú ekki dýrara en ég keypti það.

Heimaland skrifræðisins

2005-09-02T01:32:00.000-07:00

Jæja, eftir ca 2 vikna baráttu og fjölda ósigra við að koma á varanlegri nettengingu í herberginu mínu hér á I-house er ég loksins komin með varanlega nettengingu. Það gekk þó ekki þrautalaust fyrir sig, þar sem ég þurfti að hlaupa um í ca 1 viku stofnanna á milli til þess að fá cal id og kóða til að komast inn á þráðlausa campus netið. Fyrsta vikan mín hér fór næstum því öll í að reyna að finna út úr því hvar ég ætti að gefa mig fram og við hverja ætti að tala í sambandi við veru mína í háskólanum. Skrifræðið í þessari borg er engu líkt, og hlutir sem venjulega taka ca 10 mínútur á Klakanum taka sko 10 daga hérna.

Ég keypti sjúkratryggingu í dag, eða réttara sagt byrjaði ég að reyna að kaupa hana fyrir nokkrum dögum og fékk hana síðan í dag. Og borgaði heila 1170 dollara fyrir vikið þar sem ég er víst svo gömul....

Fyrir utan baráttuna við skrifræðisvindmyllurnar hér hefur dvölin verið líkari sumarfríi en skóla, þar sem kennsla hófst ekki fyrr en í þessari viku. Hef notað tíman til að kanna nágrennið og kynnast ca 600 sambýlingum mínum, það er að segja á þeim tímum sem skrifræðisbáknið hefur verið lokað. Barferðir hafa ekki gengið alveg þrautalaust fyrir sig í þessu landi formsatriðanna, og ég hef bæði upplifað það komast ekki inn á bar þar sem ég var ekki með skilríki á mér og þurft að láta 25 ára strák kaupa fyrir mig bjór þar sem ég fékk ekki afgreiðslu....mjög skrítin upplifun, þar sem ég hef nú keypt bjórinn minn sjálf hér heima í 13 ár. En ég verð greinilega að fara að útvega mér einhver skilríki með fæðingardegi önnur en vegabréfið, því það er náttúrulega stórvarasamt að fara með vegabréfið á pöbbarölt.

Það er sífellt verið að mata mann á einhverjum alþjóðlegum menningarviðburðum hér á International house. Á mánudaginn var boðið upp á Salsakennslu og ég ákvað að skella mér í slaginn. Sennilega hef ég ekki réttu genin í þetta, því það var engu likara en verið væri að kenna ísbirni að dansa....... En ég skemmti mér vel, þarna voru ca 100 manns ca 40 konur og 60 karlmenn sem er eitthvað sem aldrei gæti átt sér stað á Íslandi.

Fyrstu tímarnir mínir voru í þessari viku, og mér lýst bara nokkuð vel á áfangana mína. Einn á þó eftir að reyna virkilega á enskukunnáttu mína, þar sem ég skildi ekki eitt einasta orð sem kennarinn sagði ca 1 klukkutíman af kennslustundinni.......Hann er víst einstaklega post modernískur....... En seinasta klukkutímann fór maðurinn að tala ensku svo kannski verður þetta allt í lagi.

Mannlífið hér er ansi fjölskrúðugt og ég er að spá í að gera það að hefð að segja eina sögu af hinum kostulegu karaterum þessarar borgar í hvert sinn sem ég blogga. Ég fór til El Cerrito í dag að kaupa nokkrar nauðsynjar og hitti afar athyglisverðan ungan mann fyrir utan stórmarkaðinn sem ég fór í. Sá var college nemandi og var að safna peningum frá almenningi fyrir stærðfræðibókinni sinni. Pilturinn veifaði fullt af pappírum til að sanna mál sitt og bað svo kurteislega um fjárframlag. Ég gaf pilti nokkra dollara, þar sem ég gat ekki annað en dáðst að sjálfsbjargarviðleitninni....Kannski ættu íslenskir námsmenn að reyna þessa aðferð til að drýgja námsláninn....

Jibbí, ég er loksins nettengd

2005-08-23T10:10:00.000-07:00

Jæja, það ætlaði aldeilis að taka tímana tvo að fá internettenginguna til þess að virka í herberginu mínu. En í dag small hún loksins í lag svo að nú kemur öll ferðasagan fyrstu 3 dagana eins og hún leggur sig.

Dagur 1: Flugið. Allar vélarnar við flugvélainnganginn voru bilaðar þegar ég fór um borð í flugvélina á Keflavíkurflugvelli svo að starfsliðið var hlaupandi um allan flugvöll að rífa af hjá okkur. Ringulreiðin var allnokkur, svo að ég þorði ekki öðru en að spyrja sessunaut minn í flugvélinni hvort þessi flugvél væri ekki örugglega á leiðinni til San Fransisco??? Annars var þetta afar þögull Dani sem sagði næstum því ekki neitt alla leiðina. Dundaði mér við að fylla út eyðublöð á leiðinni, þetta fyrir tollinn var virkilega fyndið, sérstaklega liður 11 c; Ertu með einhverja snigla með þér?

Lenti klukkan 19 að staðartíma og náði taxa eftir nokkra bið. Bílstjórinn var indverskur (held ég) og rataði ekki um Berkeley. Ég sat í aftursætinu með kort og reyndi að leiðbeina manngreyinu og komst loksins á leiðareinda um 19:30.

Herbergið mitt á 8 hæð líkist fangaklefa. Þar inni er einn beddi, skápur, kommóða, skrifborð og hilla, allt húsgögn sem mega muna fífil sinn fegri. Það sem einkum gefur þó herberginu yfirbragð fangaklefa er svart net sem liggur yfir glugganum og ekki er hægt að fjarlægja. Útsýni mitt takmarkast við sturtuklefana hinum megin í byggingunni. Klósett og sturtur eru sér og ég þarf að ganga með lykil á mér til að fara á klóið (venst nokkuð fljótt). En allt er þetta nú næstum því hreint svo ég er bara nokkuð sátt.

Ca 30 mínútum eftir að ég kom hitti ég strák frá Egyptalandi upp á ganginum á hæðinni minni og rölti með honum á bar hér nálægt þar sem var að finna Breta, tvo Íra og einn Frakka, allt fólk sem býr á I-house. Hitti einn heimilislausan fyrir utan, sá var með trambólín undir hendinni og vildi endilega fá að segja mér sögu sína eftir að hafa sníkt af mér sigarettu (okei, alveg að hætta). Stutta útgáfan af sögu hans er á þessa leið: Ég er frá DC, en elti einhverja stelpu hingað. Svo dumpaði hún mér og ég varð hér eftir. Ég nenni ómögulega að standa í þessu peningarugli, það er bara tóm leiðindi. Þessvegna bý ég á götunni og er bara nokkuð ánægður með það.

Dagur 2: Vaknaði eldhress klukkan 7 að staðartíma og reyndi að læra aðeins á umhverfið og versla inn. Dagurinn leið stórtíðindalaus, ég fékk að kynnast matinum á hinu nýja heimili mínu sem almennt þykir ekki mjög góður. Tókst þó að finna einhvað ætilegt fyrir rest. Veit samt ekki alveg hvað það var......

Dagur 3: Scott (GB) leigði bílaleigubíl og ég, John (ÍRL), Caroline (ÍRL) og Emanuelle (ÍT) skruppum til Napa að skoða vínekrur. Sat við hliðina á Emanuelle á leiðinni, þar sem hann er ítalskur er enskan hans svolítið óskýr. Hann byrjaði ferðinna á því að segja: I'm very angry. Mér dauðbrá, leist ekkert á að hafa reiðan ítala við hliðina á mér alla leiðina til Napa. En svo sá ég að hann strauk sér um magann og áttaði mig á því að hann meinti náttúrulega Hungry........... Ferðin var öll hin skemmtilegasta, við smökkuðum fullt af vínum og enduðum svo út að borða í San Fransisco.

Fyrsta bloggið...

2005-08-17T11:03:00.000-07:00

tilraun til að sjá þetta virka allt saman:)